Μουσικά Ταξίδια

 

4 χρόνια Ταράτσα του Φοίβου. Και ακόμα είναι έρωτας! (Αύγουστος 2020)

delivorias_foivos_taratsa_live_2020_08_029-687x458Πώς να ξεκινήσεις ένα κείμενο για την Ταράτσα του Φοίβου, για τον ίδιο τον Φοίβο Δεληβοριά και τις ιδέες του; Για αυτήν την Ταράτσα που όλοι πια την περιμένουμε πως και πως τα τελευταία αθηναϊκά καλοκαίρια και που αν και πέρυσι το είχαμε πάρει σχεδόν απόφαση ότι δεν θα τη ζήσουμε ξανά, το φετινό καλοκαίρι την είχαμε ανάγκη περισσότερο από πότε και ελπίζαμε. Από την άνοιξη ακόμα. Διαβάστε περισσότερα…

“Tο άσπρο μαμά νοσταλγώ”, είδαμε τη Χριστίνα Μαξούρη, σε ένα λάιβ σίγουρα νοσταλγικό! (Αύγουστος 2020) 

maxouri_live_2020_08_001-687x458Ελάχιστες είναι οι φορές που παρακολουθώ, σχεδόν τυχαία, για πρώτη φορά κάποιον καλλιτέχνη σε προσωπική του συναυλία ή project και χρόνια μετά μου έχει μείνει τόσο έντονα αποτυπωμένη στη μνήμη μου. Κάτι τέτοιο είχε συμβεί και με τα Δανεικά Παπούτσια της Χριστίνας Μαξούρη, τότε, πριν 4-5 χρόνια, στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων της Κυψέλης. Διαβάστε περισσότερα…

Φάμελλος, Μπάμπαλη, Δρογώσης – “Δεν Σε Αγγίζω Μα Σε Φτάνω”! (Ιούλιος 2020) 

famellos_babali_drogosis_live_2020_07_019

Έχω πει πολλές φορές ότι οι μουσικές παρέες είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί σε επίπεδο συναυλίας. Μια τέτοια παρέα συναντήθηκε τη Δευτέρα 27 Ιουλίου στην Τεχνόπολη -η παρέα του Μανώλη (Φάμελλου), του Στάθη (Δρογώση) και της Ανδριάνας (Μπάμπαλη). Του Μανώλη που παίζει κιθάρα, μαντολίνο, φυσαρμόνικα και κρυφτό, του Στάθη που παίζει πιάνο, ακορντεόν και σκάκι και της Ανδριάνας που παίζει κιθάρα και αναρωτιέται για τη φύση του ανθρώπου και των πραγμάτων… όπως διαβάσαμε στο δελτίο τύπου. Διαβάστε περισσότερα…

Είδαμε τους Χειμερινούς Κολυμβητές να… ξεδιπλώνουν 40 χρόνια πορείας, στην Τεχνόπολη! (Ιούλιος 2020) 

xeimerinoi_kolymvites_live_2020_07_004Αλλά θα επιμείνω και πάλι ότι στις συναυλίες των Χειμερινών Κολυμβητών -κι ας μην έχω μεγάλη εμπειρία επί του θέματος- το σημαντικό δεν είναι τα τραγούδια, το σημαντικό είναι οι ιστορίες που θα ακούσεις, τα παραμύθια – γιατί μη μου πείτε ότι αυτή “η βελούδινη φωνή”, η ίσως πιο λυρική φωνή ελληνικού συγκροτήματος, δεν σας παραπέμπει εύκολα σε κάποιον παραμυθά μιας άλλης εποχής που κρέμεστε από το στόμα του να ακούσετε τις ιστορίες, τους μύθους, τις αφηγήσεις που έχει να σας διηγηθεί; Διαβάστε περισσότερα…

Ένα live στα χρόνια του… “κορονοϊού”, με τη Μαρία Παπαγεωργίου από κάποιο σαλόνι στη Νέα Σμύρνη… (Μάρτιος 2020)

papageorgiou_live_streaming_2020_03_008_roumeliotis-687x390Αυτό θα είναι ένα διαφορετικό live review από σαλόνι σε σαλόνι. Θα μπορούσε να ονομαστεί και “Συναυλίες στα χρόνια του Κορονοϊού” αν δεν έχει ήδη κατοχυρωθεί το όνομα σε κάποιον ανερχόμενο συγγραφέα που έχει ήδη ξεκινήσει παρόμοιο μυθιστόρημα! Διαβάστε περισσότερα…

Το Άλσος μετατράπηκε σε… Woodstock και ο… Σαββόπουλος ήταν εδώ! (Ιανουάριος 2020)

savvopoulos_live_2020_01_024Ίσως να ήταν και η λέξη “Woodstock” που με κινητοποίησε αυτή τη φορά λίγο παραπάνω. Εκείνο το φεστιβάλ του ’69, εκείνες οι μέρες του ιστορικού μουσικού φεστιβάλ που “ο Σαββόπουλος της δικής μου γενιάς”, ο Φοίβος, θα κατέτασσε ίσως σε εκείνα τα σημαντικά γεγονότα της γενιάς “εσείς δεν τα προλάβατε”. Οπότε, όσες ευκαιρίες σου παρουσιάζονται για να μάθεις περισσότερα, να πλησιάσεις έστω και λίγο, έστω και μόνο τη μουσική πλευρά εκείνων των ημερών, ε ασυζητητί τις αρπάζεις. Διαβάστε περισσότερα….

Γευτήκαμε “Της μοναξιάς το άγριο φιλί”, στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου… (Δεκέμβριος 2019) 
live_karasoulos_2019_12_010_karakoglou_nikolaou

Ταξιδεύοντας σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις κατά καιρούς, πάντα ζήλευα τις εκκλησίες που η χρήση τους δεν είχε αποκλειστικά θρησκευτικό χαρακτήρα. Είτε ήταν το μπαράκι Le Stanze στο εσωτερικό μιας παλιάς εκκλησίας της Bologna με τα μανουάλια να σε υποδέχονται στην είσοδο, είτε ήταν η θεματική pub Frankenstein φιλοξενούμενη μέσα σε μια εκκλησία του 19ου αιώνα στο Εδιμβούργο, είτε ήταν ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Βίτου της Πράγας και οι χριστουγεννιάτικες μελωδίες από το εντυπωσιακό εκκλησιαστικό του όργανο, είτε η βραδιά gospel μουσικής στον Καθεδρικό της Βασιλείας. Μέχρι που άκουσα κάποια στιγμή και για τις μουσικές βραδιές της Αγγλικανικής Εκκλησίας στην Αθήνα και τα σημαντικά ονόματα που κατά καιρούς έχει φιλοξενήσει, αλλά για τον έναν ή τον άλλον λόγο μέχρι την περασμένη Τρίτη δεν είχα παρευρεθεί. Διαβάστε περισσότερα…

Ένα πάρτι με την Μιρέλα Πάχου, με πολύ χορό, τραγούδι, αλλά και… μαγειρική! (Νοέμβριος 2019)

mirela_pachou_live_2019_011_012Από τον Λουκιανό, την Αρλέτα, τον Μπονάτσο και τον Λάκη Παπαδόπουλο μέχρι τον Φοίβο, τον Κωστή, τη Ρένα Μόρφη με μόνα βασικά συστατικά το ακορντεόν της, το χαμόγελο της -δεν το χάνει ποτέ, δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, προσέξτε τη και στις φωτογραφίες- η Μιρέλα καταφέρνει και σε παίρνει από το χέρι, σε κάνει να ξεχάσεις όλες τις κακές στιγμές της ημέρας, της εβδομάδας που πέρασε, και να χορεύεις μέχρι και καλαματιανό (ναι, αλήθεια λέω, δεν είναι απλώς ένα μεταφορικό παράδειγμα για το κείμενο) μέσα στον Σταυρό του Νότου. Διαβάστε περισσότερα… 

Ταξίδι από την Κρήτη στη Μακεδονία με την Γεωργία Νταγάκη και την Ελευθερία Πάτση (Οκτώβριος 2019) 

ntagaki_patsi_live_2019_010_049Μια μουσική συνάντηση με αφορμή ένα τραγούδι του Σιδηρόπουλου και ένα μήνυμα στο instagram πραγματοποιείται τα βράδια της Παρασκευής στον Σταυρό του Νότου. Η Γεωργία Νταγάκη με τη λύρα  της και η Ελευθερία Πάτση με την κιθάρα της (και όχι μόνο) συναντιούνται επί σκηνής και είναι σαν βλέπεις δύο παιδικές φίλες να παίζουν μαζί και να ανταλλάσσουν τραγούδια και αναμνήσεις. Η μία από την Κρήτη, η άλλη από τη Θεσσαλονίκη, συναντιούνται στη μέση, στην Αθήνα και ταξιδεύουν μαζί μέχρι την Ικαρία αλλά και όλη την Ελλάδα, αποδεικνύοντας πόσο κοντά μπορεί να είναι δυο άνθρωποι ακόμα και αν η γεωγραφική απόσταση καταγωγής τους είναι πάνω από 600 χιλιόμετρα. Διαβάστε περισσότερα

Διπλό πάρτι στη Σφίγγα για τους Ντο Δίεση: 20 χρόνια στη δισκογραφία και ένας νέος δίσκος που «Δε φοβάται το αύριο». (Μάιος 2019)

nto_diesi_live_2019_05_001_nitis_ramantaniΚαι φτάνοντας πια στο τέλος, κανείς να μη θέλει να φύγει από το πάρτι, κι ας έγινε πιο ακουστική η ατμόσφαιρα. Ήταν εκείνη η ερμηνεία του “Όλα σε θυμίζουν” από αυτή τη φωνή που μπορεί και να ξέχασες λίγο ότι ήταν εκείνη η στιγμή που ήθελες να ακούσεις το “Είναι στιγμές” όπως τότε, στο Δίπλα στο Ποτάμι. Ήταν εκείνη η στιγμή του “Τζιβαέρι” και του “Θεός αν είναι” που ξέχασες τελείως ότι δεν έχουν παίξει (ακόμα) τα “Χάρτινα Φανάρια”. Ήταν εκείνη η στιγμή του One against the world που σε έκανε να θες να αποκτήσεις αυτό το cd και επειδή δεν είχες εύκαιρο θρανίο να χαράξεις το στιχάκι, το σημείωσες πρόχειρα στο κινητό για να το στείλεις εκεί που πρέπει αργότερα. We gave a meaning to this trip / we make forever just a drip. Συνέχεια κειμένου

Ταξίδι στην Πόλη με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και συνοδοιπόρους την Έλλη Πασπαλά και τη Dilek Koç… (Απρίλιος 2019)

rempoutsika_live_2019_04_004Είναι γεγονός πώς όταν ο τίτλος μιας μουσικής παράστασης με προσκαλεί για ένα ταξίδι, ακόμα κι αν είναι για Μια Βραδιά, δεν μπορώ εύκολα να αρνηθώ. Ειδικά αν έχω για συνοδοιπόρους το αγαπημένο πια κόκκινο βιολί, τον Συρανό Ντε Μπερζεράκ, τον Μικρό Πρίγκιπα -έστω και νοητά-,  αν το ταξίδι έχει αρώματα από μπαχάρι και κανέλα, έχει Άστρα να Χορεύουν βαλσάκια και να σε παίρνουν μαζί τους, έχει βόλτες στον χρόνο και στο παρελθόν του 1968. Ένα τέτοιο ταξίδι, λοιπόν, όχι μόνο στην Πόλη, αλλά και στα νησιά του Αιγαίου και στη Μεσόγειο -την ημέρα που 700 κεραυνοί, όπως διάβαζες στα νέα, πέσανε στην Αττική -δεν το χάνεις με όποιο ρίσκο, αν θες να ξαναφέρεις την Ηλιοφάνεια στη ζωή σου. Συνέχεια κειμένου

Βρεθήκαμε κι εμείς μια Δευτέρα με την Μαρία Παπαγεωργίου στον Σταυρό του Νότου. (Απρίλιος 2019)

papageorgiou_live_04_2019_011Θεωρητικά η Δευτέρα είναι η πιο δύσκολη μέρα για live στην πόλη. Θεωρητικά… Γιατί πρακτικά, όταν ξεκινάς μια Δευτέρα του Απριλίου, καταμεσής της Άνοιξης, να πας να ακούσεις τη Μαρία Παπαγεωργίου δε σε νοιάζει τι μέρα είναι. Περιμένεις μόνο πως και πως να την ακούσεις. Να σου γεμίσει τη βδομάδα με τον ανεκπλήρωτο έρωτα της Μαρκίζας, τον αληθινό έρωτα του Άβουλου Θεριού, τα τιτιβίσματα από το Πουλάκι και Να Ξημερώσει ο Κόσμος. Συνέχεια κειμένου

«Ελληνικά διάφορα» vol. 1. Με την Νατάσα, τον Θέμη, τον Γεράσιμο. (Φεβρουάριος 2019)

bofiliou_live_2019_02_007-687x458«Αν όμως έχεις γεννηθεί μέσα δεκαετίας του ’70 με τέλη δεκαετίας του ’80, αν στο παιδικό σου δωμάτιο σήμερα μπορεί να βρεις κάπου ξεχασμένες κασέτες που δεν έχεις που να τις παίξεις (αλλά ξέρεις τι να τις κάνεις!) με τον τίτλο “ελληνικά διάφορα” γραμμένο με τα καλά σου γράμματα στο πλάι, αν στις τότε οικογενειακές συγκεντρώσεις των γονιών σου, κάπου γύρω στα μεσάνυχτα, βρισκόσουν πάνω σε μια στοίβα παλτά στο υπνοδωμάτιο να προσπαθείς να κρατήσεις τα μάτια σου ανοικτά και να κρυφακούς παράλληλα τις συζητήσεις και τις μουσικές των μεγάλων στο σαλόνι παρέα με τα συνομήλικα παιδιά των φίλων τους, αν στα ταξίδια με το αυτοκίνητο για το χωριό έπαιζε μια κασέτα με τραγούδια μιας άλλης εποχής που σου φαινόταν πολύ μακρινή τότε…» Συνέχεια κειμένου

Η Βιολέτα Ίκαρη στην επίσημη παρουσίαση του πρώτου της album. (Δεκέμβριος 2018) 

IMG_1810“Την λένε Ίκαρη και είναι από την Ικαρία“. Κάπως έτσι την είχε συστήσει στο κοινό ο Διονύσης Σαββόπουλος, τότε, τον Ιούλιο του ’17 στη μεγάλη συναυλία του στο Καλλιμάρμαρο. Από εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ μέχρι το χθεσινό, χειμωνιάτικο βράδυ της παρουσίασης του πρώτου της cd, η πορεία της Βιολέτας Ίκαρη πάει με το γκάζι στο τέρμα. Συνέχεια κειμένου

Μουσικές και παραμύθια στο φως του φεγγαριού, στο Θέατρο Σταθμός! (Νοέμβριος 2018)

IMG_0617

Η παράσταση σε ταξιδεύει μεν, αλλά όχι στο φεγγάρι. Σε ταξιδεύει στο Παρίσι της Edith, στο Λονδίνο των Beatles και των Radiohead, στην Ολλανδία του Vincent, στη Σουηδία των Abba, στην Αμερική του Tom Robbins, στο Los Angeles, στη Νικαράγουα, και φυσικά στην Αθήνα. Στην Αθήνα του Κραουνάκη, του Δεληβοριά, της Λένας Κιτσοπούλου. Συνέχεια κειμένου

Πάμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη… και στο Αττικό Άλσος! (Σεπτέμβριος 2018)

IMG_8398Φυσικά, η βραδιά ξεκίνησε με τη Βουλιαγμένη του, ήταν άλλωστε και ο τίτλος που είχαν δώσει σε αυτές τις συναυλίες. Πίσω στην οθόνη έπαιζαν αποσπάσματα από το πάρτι του τότε, σε εναλλαγή με εξώφυλλα δίσκων του Λουκιανού.  Η βραδιά δεν είχε πολλά λόγια, όταν έχεις να κάνεις με τραγούδια του Λουκιανού, δεν τα χρειάζεσαι άλλωστε. Είχε μόνο τα απαραίτητα για να θυμηθείς, να χαμογελάσεις, να συγκινηθείς. Συνέχεια κειμένου

Κατερίνα Κυρμιζή και Νίκος Γρηγοριάδης σε μελωδικό “Μουσικό Κουτί” με… καλοκαιρινή διάθεση! (Δεκέμβριος 2017)

IMG_0837Και εκεί, κάπως, συνειδητοποίησα, ότι κάθε φορά που βάζω να ακούσω τη μουσική και τα τραγούδια του Νίκου και της Κατερίνας, είτε μιλούν για θάλασσα είτε όχι, έτσι και κλείσω λίγο τα μάτια κι αφήσω τη μουσική να παίζει από πίσω, έχω αυτόματα μεταφερθεί στο νησί –την Ικαρία ή την Ηρακλειά κατά προτίμηση–, Αύγουστο μήνα, με ένα ελαφρύ μελτέμι να ισορροπεί τη ζέστη του μήνα. Και αφού αυτό κατάφερα να το νιώσω αυτό και μια Παρασκευή, Δεκέμβρη μήνα στο κέντρο της Αθήνας, δεν μπορεί, κάτι πραγματικά καλοκαιρινό και αισιόδοξο θα έχει ο ήχος τους! Συνέχεια κειμένου

“H εφημερίδα των κυριών” διαβάζεται στο σαλόνι των Κατακουζηνών, 100 χρόνια μετά την τελευταία της έκδοση! (Δεκέμβριος 2017)

IMG_0083Πήγαμε πίσω, όχι μόνο στην Αθήνα του 19ου αιώνα, αλλά και στο Παρίσι, στη Γένοβα, στη Βαυαρία και το Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών, στο Σικάγο και το Διεθνές Συνέδριο Δημοσιογραφίας για τη βράβευσή της, παρακολουθήσαμε από κοντά τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 στο ΚαλλιμάρμαροΣυνέχεια κειμένου

Στην “Αμέρικα” του Δημήτρη Μυστακίδη… (Οκτώβριος 2017)

IMG_9849525 χρόνια αργότερα, στις 12 Οκτωβρίου 2017, μία Πέμπτη, στο όμορφο θέατρο “Θησείον”, στου Ψυρρή, ανακαλύψαμε την “Αμέρικα” του Δημήτρη Μυστακίδη. Εδώ θα μιλήσουμε γι αυτήν τη δεύτερη ανακάλυψη, η οποία μπορεί να μην άλλαξε τον κόσμο όπως η πρώτη, μας ταξίδεψε όμως νοητά μέχρι την άλλη ήπειρο αναμειγνύοντας συναισθήματα, μας γνώρισε τους ρεμπέτες της, τον Κατσαρό, τον Δούσα και τον Κωστή, την τεχνική της τσιμπητής κιθάρας και όλο αυτό που ο ίδιος ο μουσικός ονομάζει “ελληνικά μπλουζ”. Συνέχεια κειμένου

“Μια μέρα ξύπνησα” στο Passport και είδα… (Μάρτιος 2017)

evridiki_mia_mera_xipnisa_2017_03_023Πολλές φορές ταυτίστηκα, πολλές φορές τσαντίστηκα, πολλές φορές χαμογέλασα, πολλές φορές ταξίδεψα. Οι συνεχείς εναλλαγές πρόζας και τραγουδιού, ένα κείμενο που έμπλεκε μέσα τον ονειροπόλο Μικρό Πρίγκιπα, την ερωτική Σάρα Κέιν, τον Πόθο της Μπλανς Ντυμπουά του Τένεσι Ουίλιαμς, άλλοτε ιδιαίτερα πετυχημένα, άλλοτε λιγότερο. Τι σημασία έχει, όμως, αν ταίριαζαν ή όχι; Σημασία έχει το αποτέλεσμα, και το αποτέλεσμα ήταν ότι σου δημιούργησαν μια αίσθηση, σε ταξίδεψαν πίσω σε μια ανάμνηση, Συνέχεια κειμένου