Ιταλία | Νάπολη. Πομπήια. Σορέντο.

Μια τριήμερη απόδραση που είχε κλειστεί καιρό πριν. Πρώτη φορά στη Νάπολη, δεύτερη στην ευρύτερη περιοχή της Νότιας Ιταλίας. Τρίτη μεγαλύτερη ιταλική πόλη, κάτι σαν να λέμε Πάτρα. Αλλά παράλληλα και καμία σχέση με αυτή.

Η πρώτη μέρα -μέρα άφιξης- είναι μέρα γνωριμίας με το ιστορικό κέντρο. Ευτυχώς το αεροδρόμιο είναι σχετικά κοντά στην πόλη οπότε, φτάνοντας γύρω στο μεσημέρι έχεις όλο τον χρόνο για να κάνεις έναν πρώτο περίπατο και να κάτσεις σε μια piazza να πιεις τον πρώτο espresso alla nicciolato και να σχεδιάσεις τις υπόλοιπες μέρες. Εμείς αφού γυρίσαμε όλα τα μικρα, γραφικά στενάκια του ιστορικού κέντρου, δοκιμάσαμε αυτά τα νόστιμα μπαλάκια mozzarella, κλείσαμε ιδανικά τη μέρα με μια πίτσα alla napolitana και κοιμηθήκαμε νωρίς για να έχουμε δυνάμεις για την αυριανή, ολόκληρη ημέρα στην πόλη ώστε να ανακαλύψουμε κάθε μυστικό της.

Μετά το πρωινό ξύπνημα της επόμενης μέρας, πρώτος στόχος ήταν ένα ωραίο, γραφικό cafe -πιθανόν σε μια piazza για το πρωινό μας. Βρέθηκε. Ανηφορίζοντας προς το Castel Sant’ Elmo, βρήκαμε τη συνοικία Vomero για το καπουτσινό μας και είχαμε και μια έκπληξη. Μια παροδική έκθεση σοκολάτας στον κεντρικό δρόμο της περιοχής. Δυστυχώς ήταν νωρίς και δεν είχαν ανοίξει όλα τα περίπτερα ακόμα, όμως πήραμε τη δόση μας και την ενέργεια που χρειαζόμασταν με το παραπάνω. Συνεχίζουμε τη βόλτα.

Μετά την ανηφόρα, κατηφόρα. Πάλι διαμέσου στενών, γραφικών σοκακιών βρισκόμαστε σχεδόν λιμάνι και στην Rivieira di Chiaia. Εδώ που από τη μία έχεις μπροστά σου το Castel dell’Ovo, το παλιότερο κάστρο της πόλης, και λίγο πιο βάθος τον Βεζούβιο. Ό,τι πρέπει δηλαδή για αυτές τις ρομαντικές βόλτες που διαβάζεις, που ασυναίσθητα πιάνεις το χέρι του συντρόφου σου και ατενίζεις το ηλιοβασίλεμα. Μετά την απαραίτητη επίσκεψη και φωτογραφίες στο εσωτερικό του κάστρου και την ολιγόλεπτη στάση για ξεκούραση και απόλαυση της στιγμής συνεχίζουμε τον περίπατο, πάντα πάνω στη Rivieira di Chiaia μέχρι το επόμενο κάστρο, Castel Nuovo. Κάπου εδώ λίγο επειδή Ιταλοί και τουρίστες είχαν αρχίσει να ξυπνάνε και να βγαίνουν στους δρόμους, αρχίζουμε να χάνουμε την επαφή με τους χάρτες και τους δρόμους, οπότε τα παρατάμε όλα και απλώς περπατάμε μέχρι την επόμενη gelateria που θα μας γεμίσει το μάτι για την ενέργεια που απαιτείται για τη συνέχεια της μέρας . Εδώ είναι που πέφτουμε και στην via Toledo, την Ερμού της Νάπολης και βγαίνει από μέσα το fashion victim χαρακτήρας μας και ριχνόμαστε στο window shoppping. Γύρω στο βραδάκι, και αφού είχαμε γυρίσει ξανά και ξανά από τα ίδια σημεία (ναι, είναι μικρή η πόλη, γυρίζεται πολύ εύκολα σε 1-2 ημέρες) επιστρέψαμε στο ιστορικό κέντρο, Spaccanapoli, η επίσημη ονομασία για εκείνο το γραφικό μαγαζάκι για άλλη μία πίτσα  με μοτσαρέλα να τη χορτάσουμε. Η επόμενη μέρα είχε στο πρόγραμμα εκδρομή.

Τρίτη μέρα. Πρωί. Piazza Garibaldi. Τρένο. Προορισμός Πομπήια. Και βλέπουμε. Δεν ήξερα τι θα δω. Είχα διαβάσει πολλά για αυτό το μέρος. Ήθελα σίγουρα να το χάσω, αλλά χωρίς να χάσω και τη μέρα μου αν δεν άξιζε και το μόνο που έβλεπα ήταν ερείπια. Τελικά δεν έγινε τίποτα από τα δύο. Με το που κατεβαίνεις από το τρένο, βρίσκεσαι σχεδόν αυτόματα στην είσοδο της πόλης. Προμηθεύεσαι τον απαραίτητο χάρτη, τον ξεναγό αν τον χρειάζεσαι και έφυγες. Εμείς διαλέξαμε μόνο τον χάρτη. Ήθελα πιο πολύ να το ζήσω μόνη μου. Να δω περισσότερη την αίσθηση αυτής της πόλης. Και πέτυχε. Μαγεύτηκα. Ναι βλέπεις μόνο ερείπια. Όμως, ανάμεσα σε αυτά τα ερείπια, μπορείς να φανταστείς τη ζωή τότε. Και βλέπεις και χρώματα. Χρώματα που έχουν μείνει από τότε. Χρώματα που τώρα τα φοβόμαστε και προτιμάμε κάτι πιο συντηρητικό. Τελειώσαμε την περιήγηση σε αυτήν  την αρχαία πόλη γύρω στο μεσημέρι και μη θέλοντας να γυρίσουμε πίσω στη Νάπολη, πήραμε το τρένο για την άλλη μισή διαδρομή που είχαμε αφήσει και κατεβήκαμε Sorrento. Ένα από τα τουριστικά θέρετρα, πλουσίων Ιταλών. Είδαμε πράσινα νερά, γραφικά σοκάκια, πολυτελή ξενοδοχεία, παραμελημένα ή μη, πλατείες με τραπεζάκια έξω. διεθνή μαγαζιά streed food, souvenir shops και φυσικά limoncello, πολύ limoncello. Και λογικό αφού εδώ είναι η καταγωγή του. Και το είχαμε καταλάβει όταν πλησιάζοντας με το τρένο είδαμε αυτά τα τεράστια λεμόνια στους κήπους των σπιτιών. Είχε πάει ήδη αργά, όμως, και σιγά σιγά πήραμε το τρένο της επιστροφής.

Τελευταίο βράδυ, λοιπόν, και τι καλύτερο από μια τελευταία βόλτα στη via Toledo και στη Spaccanapoli. Α και ένα τελευταίο δείπνο, spaghetti αυτή τη φορά, για να πούμε ότι τα δοκιμάσαμε όλα. Και ψώνια για τα απαραίτητα δώρα αλλά και τόνωση της τοπικής οικονομίας.

Arrivederci Napoli!

Που μείναμε: Hotel Europeo & Flowers.  Στο ιστορικό κέντρο, πολύ βολική τοποθεσία, ίσως το πιο αρτίστικ ξενοδοχείο της πόλης, προσεγμένο, οικονομικό.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s