Στα μονοπάτια του Μαινάλου.

Τέλη Μαϊου και κανονισμένο από καιρού το ορειβατικό γεγονός του μήνα. Εγκαίνια μονοπατιού στο Μαίναλο. Ακούγεται περίεργο, ομολογουμένως, να μιλάς για εγκαίνια και να εννοείς νέο μονοπάτι, και όχι ένα νέο μαγαζί, ένα νέο κλαμπ. Αλλά έτσι είμαστε εμείς οι ορειβάτες. Περιέργοι. Και λίγο τρελοί ίσως.

Τις μέρες παραμονής της πεζοπορίες βλέπαμε τον καιρό να χαλάει και δε ξέραμε τι να κάνουμε. Το ένα που έγινε ήταν να γυρίσει η διαμονή από κάμπινγκ σε δωμάτιο. Και να αφήσουμε τις βερμούδες και τα κοντομάνικα και να εφοδιαστούμε με αδιάβροχα και γκέτες. Τσεκ και αυτό. Άλλωστε, έχουμε περπατήσει ξανά στη βροχή και δεν έχουμε λιώσει. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άσε που από ένα σημείο και μετά -αυτό που δεν έχεις άλλο σημείο στεγνό να βραχεί- το απολαμβάνεις. Οπότε φύγαμε.

P1000580

Με την κατάλληλη προσαρμογή του προγράμματος για λόγους ασφαλείας, το πρώτο μονοπάτι ήταν η διαδρομή Βυτίνα-Νυμφασία. Καταπράσινη διαδρομή σε όλο της το μήκος, περπατώντας παράλληλα με το ρέμα Μυλάοντα, λιμνούλες και καταρρακτάκια παντού, γεφύρια όπως αυτό της Τζιβάραινας -για να μάθουμε και τα κουτσομπολιά-μύθους της εποχής-, αλλά το καλύτερο της υπόθεσης, η συνοδεία φλογέρας στην αρχή μονοπατιού από κάποιον κρυμμένο βοσκό. Ή τον Πάνα, για να δουλέψει και λίγο η φαντασία μας. Φτάνοντας στη Νυμφασία και ακολουθώντας ένα άλλο σύντομο και εύκολο μονοπατάκια, φτάνεις στην Ι.Μ. Κερνίτσας, γυναικείο μοναστήρι, πολύ ευγενικές οι μοναχές, που αν και μεσημέρι και ώρα ξεκούρασης, μας άνοιξαν τον χώρο τους, μας κέρασαν το παραδοσιακό λουκουμάκι για την απαραίτητη ενέργεια.

P1000613

Το βράδυ περιελάμβανε ξεκούραση και βόλτα στη Βυτίνα, που όσες φορές κι αν έχεις πάει, δε χορταίνεις να περπατάς και να νιώθεις την αγκαλιά του Μαινάλου γύρω σου. Όσο δροσιά ή κρύο και να έχεις, νιώθεις πάντα τη ζεστασιά του.

Η επόμενη μέρα ήταν το γεγονός που περιμέναμε. Σημείο ραντεβού και εκκίνησής η Πιάνα. Φτάνοντας, βρήκαμε ήδη αρκετούς ορειβατικούς συλλόγους να είναι συγκεντρωμένοι. Και περιμέναμε και άλλους. Την αναμονή αυτή γλύκανε το ντόπιο γιαούρτι με μέλι, αλλά και οι δίπλες που κερνούσαν οι κάτοικοι και οι οργανωτές.

P1000667

Όταν έφτασε η ώρα εκκίνησης, μετά τους απαραίτητους χαιρετισμούς και ευχαριστίες, από τα πρώτα λεπτά πήραμε μια γεύση του πώς θα πάει η πορεία. Κίνηση, μποτιλιάρισμα, πολλές άγνωστες φάτσες. Είχε και την πλάκα του όλο αυτό όμως. Ακούς νέες ιστορίες από διάφορες περιοχές της Ελλάδος από ανθρώπους με κοινά γούστα και εμπειρίες. Στα δύσκολα -γιατί είχε αρκετά- σε βοηθάνε και βοηθάς, σου δίνουν και δίνεις κουράγιο, και έτσι το απολαμβάνεις περισσότερο. Λόγω χρόνου, φτάσαμε μόνο μέχρι το Αρκουδόρεμα -ίσως δυσκολότερο και εντυπωσιακότερο κομμάτι της διαδρομής- και από εκεί, οδικώς στο σημείο τερματισμού, όπου μας περίμενε η ορειβατική φασολάδα και τα σουβλάκια για το ιδανικό κλείσιμο της εκδρομής.

P1000674

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s