Trekking στα Ινδικά Ιμαλάϊα.

Καλοκαίρι στην Ινδία. Μη σου τύχει, μου λέγανε. Υψηλές θερμοκρασίες παρέα με υγρασία, ιδανικός συνδυασμός… για σάουνα. Όταν όμως, ο στόχος είναι ορειβατικός, τότε όλα αλλάζουν. Και εδώ είχαμε ένα trekking στα Ινδικά Ιμαλάϊα, με κάποια διαλείμματα τουριστικά και διαλείμματα ξεκούρασης. Και σάουνας, όπως αποδείχτηκε.

Παραμονή 15αύγουστου στην Ελλάδα, ημέρα Ανεξαρτησίας στην Ινδία, την ημέρα δηλαδή που προσγειωθήκαμε στο Νέο Δελχί. Αρκετά αξιοθέατα κλειστά, αλλά, προσωπικά, αυτό που θέλω πάντα την πρώτη μέρα σε έναν νέο τόπο είναι να βγω έξω, χωρίς χάρτες, απλώς να περπατήσω και να κάνω μία πρώτη, δική μου γνωριμία στο νέο μέρος που επισκέπτομαι. Και πέτυχε. Έπαθα ένα πολιτισμικό σοκ ωραιότατο. Αν τα τελευταία σου ταξίδια είναι στην Ευρώπη, ξεχνάς τον κόσμο των άλλων ηπείρων -πόσο μάλλον της Ασίας γενικά και της Ινδίας ειδικότερα- και βλέπεις πράγματα που όσο και να σου τα περιγράφουν άλλοι που τα έχουν δει, δε φαντάζεσαι ότι υπάρχουν.

Νέο Δελχί. 

Αυτή ήταν η πόλη-πρώτη επαφή με την Ινδία. Από την πρώτη στιγμή, κατά την έξοδό μας από το αεροδρόμιο, μάς χτύπησε ταυτόχρονα η ζέστη και η υγρασία και νοσταλγούσαμε ήδη το ελληνικό καλοκαίρι που αφήσαμε πίσω. Όταν, δε, χτύπησε και η πρώτη βροχή (μουσώνας λέγεται), νοερά ήμασταν ήδη στην αγαπημένη μας παραλία που θα αργούσαμε ακόμα να δούμε. Παρ’ όλα αυτά, όμως, ήμασταν σε έναν νέο τόπο και έπρεπε να τον γνωρίσουμε. Δε μπορεί, κάτι καλό θα έκρυβε. Κάποια σημαντικά αξιοθέατα, όπως το Red Fort, ήταν κλειστά λόγω εθνικής αργίας, κάποια άλλα ανοιχτά, όπως το The Lotus Temple. Έτσι, δε χάσαμε στιγμή. Αφήσαμε τα πράγματα στο ξενοδοχείο. Ινδουιστικοί ναοί και η πρώτη άμεση επαφή με τη νέα γη που πατάμε, πολλές υπαίθριες αγορές και παζάρια, φαγητό με κάρυ παντού, φτώχεια και αγελάδες στους δρόμους. Είχα ήδη σχηματίσει την πρώτη εικόνα που ήθελα και στο υπόλοιπο ταξίδι θα την ολοκλήρωνα.

Leh.

 Με εσωτερική πτήση από το Νέο Δελχί και την πιο απότομη προσγείωση που έχω ζήσει -αλλά την ίδια στιγμή και από τις ομορφότερες αεροπλανικές διαδρομές πάνω από τα Ινδικά Ιμαλάια- φτάσαμε στο Leh. Που ανήκει στο Ladakh. Κοντά στα σύνορα με το Θιβέτ. Εκεί, στα 3500μ., η πρώτη μας επαφή με το μεγάλο υψόμετρο και ευκαιρία για ξεκούραση και εγκλιματισμό. Και ψώνια. Μετά τις απαραίτητες τουριστικές επισκέψεις, βέβαια, για γνωριμία με τον πολιτισμό και την ιστορία της πόλης. Το παλάτι της πόλης, μικρογραφία του Potala Palace της Λάσα, η Shanti Stupa βασικά αξιοθέατα και κίνητρα για προπόνηση για το trekking που ερχόταν.

Markha Valley. 

Και φτάνουμε στο θέμα μας. Στον σκοπό αυτού του ταξιδιού. Markha Valley ήταν η κοιλάδα που θα διασχίζαμε τις επόμενες ημέρες και Zaskar ο ποταμός που θα περπατάγαμε πότε δίπλα του πότε από πάνω του. Πάντως ότι θα μας συντρόφευε καθημερινά, θα μας συντρόφευε. Το πρώτο πέρασμα του ποταμού έγινε με ένα είδος τελεφερίκ, ινδικού που πολύ το φοβόσουν όπως το έβλεπες, αλλά τελικά έγινε η εμπειρία και η συζήτηση της ημέρας. Και έτσι όλοι ήρθαμε πιο κοντά. Ανηφορίσαμε στην κοιλάδα, κατηφορίσαμε, διασχίσαμε το ποτάμι χωρίς παπούτσια και ευχαριστηθήκαμε κρύο, φρέσκο νερό, γνωρίσαμε ντόπιους και ανταλλάξαμε φωτογραφίες, ήπιαμε αναψυκτικά και τσάι στα κιόσκια ξεκούρασης στο δρόμο μας, ανταλλάξαμε εμπειρίες με πεζοπόρους άλλων χωρών, προσπαθήσαμε να διαβάσουμε τις προσευχές που ήταν γραμμένες πάνω στις πέτρες (τις λεγόμενες Mani), κοιμηθήκαμε στα 4.800μ. κουκουλωμένοι με το sleeping bag ακούγοντας έξω από τη σκηνή τα ινδικά χοιρίδια να έχουν στήσει συζήτηση, και τελικά φτάσαμε τον στόχο μας που ήταν τα 5.200μ. -η υψηλότερο προσωπική κορυφή- και ξεκινήσαμε την κατηφόρα στο φαράγγι Shang για την επιστροφή στον πολιτισμό.

Jaipur.

 Αφού κάναμε μπάνιο να καθαρίζουμε από το βουνό και χαλαρώσαμε επισκεπτόμενοι τα γύρω μοναστήρια του Ladakh -μεταξύ αυτών και εκείνο του Δαλάι Λάμα-, επιστρέψαμε στο Νέο Δελχί και από εκεί κατευθείαν για τη ροζ πόλη της Ινδίας, την Jaipur. Κανονικοί τουρίστες πια. Αφού ανεβήκαμε με ελέφαντες και ξεναγηθήκαμε στο εντυπωσιακό παλάτι της πόλης, περάσαμε και από το διάσημο πλήθινο αστρολογικό παρατηρητήριο Jantar Mantar, κάναμε βόλτα στα «σοκάκια» της πόλης παρέα με αγελάδες, καμήλες και κατσίκες, περνώντας φυσικό από το άλλο εντυπωσιακό κτίριο της πόλης, το Παλάτι των Ανέμων, Hawa Mahal. Το βράδυ φυσικά είχε ινδική μπύρα να σβήσει το κάψιμο του φαγητού και tandoori chicken.

Agra.

Το ταξίδι φτάνει σιγά σιγά προς το τέλος του και ακόμα κάτι λείπε. Φυσικά είναι το Taj Mahal. Είχε προηγηθεί επίσκεψη στο εξίσου εντυπωσιακό Red Fort όμως, τίποτα δεν μας ησύχαζε μέχρι αυτήν την επίσκεψη. Ξεκινήσαμε ξημερώματα για να το κάνουμε και λίγο πιο ρομαντικό, όπως του αξίζει και να προλάβουμε την ανατολή. Όμως, λίγο ο εξονυχιστικός έλεγχος, λίγο εξωετερικοί παράγοντας, το χάσαμε οριακά. Και πάλι όμως, ήταν ίσως η κατάλληλη ώρα. Ο κόσμος λιγότερος, η ζέστη σε ανεκτά επίπεδα. Οι φωτογραφίες πολλές. Να το σηκώνεις, να το στηρίζεις, να ακουμπάς την κορυφή του, όλα τα cheesy τουριστικά πράγματα που σαν παιδιά και εμείς, τελευταία μέρα του ταξιδιού είχαμε το δικαίωμα να κάνουμε ώστε να κλείσει αυτό το ταξίδι με τον καλύτερο τρόπο.

Δε ξέρω αν θα επιστρέψω ξανά σε αυτά τα μέρη. Είναι ένα ταξίδι ζωής που το πρέπει να το κάνεις σίγουρα μια φορά. Για να δεις και αυτόν τον κόσμο. Και μετά, που ξέρεις, ίσως δεις την καθημερινότητά σου με καλύτερο μάτι και ελπίδα.  

Η οργάνωση του ταξιδιού έγινε από τον ορειβατικό σύλλογο ΕΠΟΣ Φυλής.

img_7789

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s