Ορειβατικό Πάσχα στη Σλοβενία.

«Triglav is not a mountain, Triglav is a realm» (Dr. Julius Kugy)

Οι πρώτες λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό ακούγοντας για το Πάσχα είναι Ανάσταση, Μεγάλη Εβδομάδα, λαμπάδα, σούβλα, αρνί, κοκορέτσι, εξοχή, χωριό. Όταν όμως έχεις μπλέξει με κάτι ωραίους τύπους που ανεβαίνουν βουνά και κατεβαίνουν φαράγγια, τα αφήνεις στην άκρη όλα αυτά και ξεκινάς για μια νέα περιπέτεια που θα σου προσφέρει το κάτι διαφορετικό. Έτσι κι εμείς, φύγαμε ξημερώματα Μεγάλης Παρασκευής για Λιουμπλιάνα, την πρωτεύουσα της Σλοβενίας για να ξεκινήσει το ταξίδι.

Λίγο η κούραση του ταξιδιού, λίγο η αϋπνία για να ανταπεξέλθουμε στις πρωινές πτήσεις, λίγο, όμως, και οι παραμυθένιες εικόνες της πρωτεύουσας, μας έκαναν να νομίζουμε ότι έχουμε ξυπνήσει σαν σε όνειρο. Η πιο πράσινη πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2016 με 542 τετραγωνικά μέτρα πρασίνου μάς έδωσε να καταλάβουμε ότι η πόλη που επιλέξαμε έχει να προσφέρει το κάτι διαφορετικό σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Ξεκινώντας τη βόλτα μας από την κεντρική πλατεία Preseren και ανηφορίζοντας προς το κάστρο Ljubljanski Grad για τον πρώτο καφέ και τις πρώτες εικόνες αφ’ υψηλού της πόλης ήταν το ιδανικό ξεκίνημα της ημέρας. Βόλτες σε σοκάκια με art nouveau κτίρια, μια τριπλή γέφυρα, η Tromostovje που περνούσες ξανά και ξανά και δεν την χόρταινες, αλλά και η Γέφυρα των Δράκων (Zmajski Most), καθώς κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του έχει και έναν δράκο, και ο συγκεκριμένος, μάλιστα είναι και το σύμβολο της πόλης, το οποίο αν πιστέψουμε τους μύθους οφείλεται  στον Ιάσονα της Αργοναυτικής Εκστρατείας, ο οποίος εδώ σκότωσε έναν δράκο για να συνεχίσει την πορεία του. Ρομαντικοί περιπάτοι κατά μήκος του ποταμού Ljubjlanica, τραπεζάκια έξω, κόσμος χαρούμενος και φιλικός που πίνει τη μπύρα του είτε τρώει το παγωτό του κάτω από τον ζεστό ήλιο. Αυτές είναι λοιπόν οι πρώτες εικόνες που συλλέξαμε και είχε ήδη ξεκινήσει η ανυπομονησία για τις επόμενες.

Η επόμενη μέρα ήταν μια μικρή εισαγωγή / προθέρμανση στην πεζοπορία. Πάντα με τον τοπικό αρχηγό μαζί μας να μοιράζεται τις γνώσεις του και τα μυστικά του για τους τόπους που επισκεπτόμαστε, φύγαμε για το φαράγγι Vintgar και εκεί, ακολουθώντας τον ποταμό Radovna φτάσαμε μέχρι τον καταρράκτη στο τέλος του φαραγγιού, ύψους 16 μέτρων, κάνοντας το διάλειμμα για τις απαραίτητες φωτογραφίες. Μια διαδρομή μέσα στη φύση, πάνω σε ξύλινα γεφυράκια, κάτω από πέτρινα γεφύρια, με τον ήχο των τρεχούμενων νερών συνεχώς στα αυτιά μας.

Η υπόλοιπη μέρα ήταν αφιερωμένη σε αυτόν τον πολυφωτογραφημένο τόπο που ονομάζεται Lake Bled. Αφού χορτάσαμε φωτογραφίες (και το τοπικό, νοστιμότατο γλυκό kremsnita επίσης), αφού επισκεφθήκαμε το κάστρο και μάθαμε την ιστορία του, αφού γίναμε μέρος των καρτ-ποσταλικών φωτογραφιών κάνοντας βαρκάδα στη λίμνη, αφού επισκεφθήκαμε το νησάκι στη μέση της λίμνης και ανεβήκαμε τα 99 σκαλιά για το εκκλησάκι του, συμπαραστεκόμενοι στους γαμπρούς εκείνους που έχουν ανεβάσει την νύφη στην αγκαλιά τους, σύμφωνα με την παράδοση των γάμων και αφού γνωρίσαμε τη λίμνη από όλες τις πλευρές της κάνοντας μια μικρή εύκολη πεζοπορία περιμετρικά της, ήμασταν έτοιμοι προς αναχώρηση. Όσο έτοιμος μπορείς να είσαι δηλαδή για να το σκάσεις από ένα παραμύθι. Καθόλου. Ας όψεται που και οι επόμενες μέρες ξέραμε ότι θα κινηθούν στο ίδιο κλίμα.

Την επόμενη μέρα, αφού ευχηθήκαμε στους φίλους της ορειβατικής ομάδας καλή επιτυχία στην κατάκτηση της κορυφής Triglav, φύγαμε για την κοιλάδα Trenta, την οποία διασχίζει ο ποταμός Soča των Ιουλιανών Άλπεων και του Εθνικού Δρυμού Triglav για 96 χλμ την Σλοβενία και για 43 τη βορειοανατολική Ιταλία, για να χυθεί τελικά στην Αδριατική Θάλασσα. Το χρώμα και η διαύγεια των νερών του ποταμού που είχαμε πλάι μας σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της πεζοπορίας ήταν κάτι το μοναδικό από μόνο του, αλλά και οι υπόλοιπες εικόνες της φύσης και των γραφικών χωριών και σπιτιών που συναντούσαμε συμπλήρωναν το παζλ του παραμυθιού που ζούσαμε τις τελευταίες ημέρες. Ακόμα και οι εικόνες μέσα από το λεωφορείο σου έδιναν την αίσθηση ότι ακολουθούσες το πιο πράσινο roadtrip που θα κάνεις ποτέ στη ζωή σου. Στη διαδρομή συναντήσαμε και το άγαλμα του Dr. Julius Kugy (1858 – 1944) έναν Σλοβένο έμπορο, πρωτοπόρο ορειβάτη,  ερασιτέχνη βοτανολόγο, και μετέπειτα ταξιδιωτικό συγγραφέα, ο οποίος ψάχνοντας ένα ιδιαίτερο είδος φυτού, ανακάλυψε τις ομορφιές των Σλοβένικων Βουνών και έτσι έχουμε σήμερα να λέμε για τις Ιουλιανές Άλπεις.

Η επόμενη μέρα που ξημέρωσε ήταν το Πάσχα. Εμείς, όμως, στο παράλληλο σύμπαν που βρισκόμασταν συνεχίζαμε να ζούμε το δικό μας παραμύθι συναντώντας κάθε μέρα νέες εικόνες και εμπλουτίζαμε τη συλλογή μας με νέες, ομορφότερες εμπειρίες. Αυτή τη μέρα λοιπόν, θα μέναμε να γνωρίσουμε καλύτερα τη γειτονιά μας. Δηλαδή, τη λίμνη Bohinj. Από εκεί, αρχικά περπατήσαμε μέχρι το χωριό Stara Fuzina και από εκεί ακολουθώντας τον ποταμό Mostnica μέσα από πανέμορφο δάσος και μια ελαφριά βροχή που για πρώτη μέρα προστέθηκε στο παραμύθι των ημερών αυτών φτάσαμε στο καταφύγιο του βουνού Voja. Η συνέχεια είχε μια πεζοπορία περιμετρικά της λίμνης Bohinj, μια λίμνη όχι τόσο ξακουστή και τουριστική όσο η Bled, αλλά το ίδιο -ίσως και περισσότερο- γραφική. «Σαν να έπεσες στον Παράδεισο» λένε οι ντόπιοι, και τους πιστεύουμε 100%. Ανεβήκαμε ακόμα και στο χιονοδρομικό κέντρο της περιοχής για να τη θαυμάσουμε και πανοραμικά, αλλά και για την απαραίτητη ξεκούραση πριν την επόμενη πεζοπορία. Η οποία περιελάμβανε τον καταρράκτη Savica (653m.) Ήταν η τελευταία μέρα στο Εθνικό Πάρκο Triglav, και η φύση λες και το ‘ξερε μας χάρισε και ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο για αποχαιρετισμό και για να γίνει ακόμα ομορφότερος ο φυσιολατρικός επίλογος αυτού του πεζοπορικού ταξιδιού.

Η επόμενη και τελευταία μέρα ξεκίνησε με την επανένωση των 2 ομάδων και τις ανταλλαγές εμπειριών του καθενός. Χαμόγελα χαράς και λίγης καλοπροαίρετης ζήλιας ο ένας για τα επιτεύγματα του άλλου, χαμόγελα λύπης που το ταξίδι τελειώνει σύντομα, υποσχέσεις για συνάντηση στο επόμενο. Και όλα αυτά μέσα στο τρενάκι του εντυπωσιακού σπηλαίου Postojna, μεταξύ σταλακτιτών και σταλαγμιτών, μεταξύ σχηματισμών «καμήλας» και «καρμπονάρας», αλλά και μεταξύ των τελευταίων εικόνων από τη Λιουμπλιάνα. «Τα λέμε στο επόμενο» είπε ο ένας. «Τα λέμε στην κορυφή», απάντησε ο άλλος, και κάπως έτσι δόθηκε το ραντεβού του επόμενου στόχου.

(Δημοσιευμένο κείμενο στο περιοδικό του ορειβατικού συλλόγου ΕΠΟΣ Φυλής «Διαδρομές» (Σεπτέμβριος 2017 – Φεβρουάριος 2018. #21)
Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s