Ελλάδα | Νυμφαίο, Φλώρινα, Πρέσπες.

Ήταν Καθαρά Δευτέρα του ’18 θυμάμαι. Σαν χθες – και κάτι παραπάνω- το θυμάμαι. Και αυτό, γιατί μετά από πολλά χρόνια, επέστρεψα σε μέρη που είχα επισκεφτεί κατά την παιδική μου ηλικία και, όπως και τότε, με εντυπωσίασαν ξανά.

Πρώτη στάση στο Νυμφαίο. Και αυτό που εμφανίστηκε και πιο ασθενώς στη μνήμη. Χιονισμένες σκεπές από τα πέτρινα σπιτάκια και γαλανός ουρανός. Δεν έχεις να ζητήσεις τίποτα παραπάνω, τουλάχιστον από φωτογραφική άποψη. Έτσι, θα δικαιολογήσεις και την άποψη ότι είναι ίσως το ομορφότερο χωριό στην Ευρώπη. Για αρχή μια επίσκεψη στο εντυπωσιακό κτίριο-σήμα κατατεθέν του χωριού, τη Νίκειο Σχολή, για μια ξενάγηση από τους ειδικούς στην οργάνωση Αρκτούρος, όσο αρκούδες και αρκουδάκια ήταν σε χειμέρια νάρκη. Σημαντικό το έργο και η προσφορά της, ειδικά όταν έχει να κάνει με τον παράγοντα Άνθρωπο.  Εκεί είναι που θέλει και περισσότερο τη στήριξή μας.  Βγαίνοντας από τη Νίκειο Σχολή, και περπατώντας στα πλακόστρωτα, χιονισμένα σοκάκια του χωριου, δεν το χορταίνεις. Δεν πιστεύεις στην ομορφιά του. Κι ας σε κουράζει διπλά η προσπάθεια του να μη γλιστρήσεις, γιατί θα είναι άσχημη η πτώση. Στο τέλος, όμως, δε θα αποφύγεις να μπεις και σε ένα από τα πολύ γραφικά cafe για να συνεχίζεις να απολαμβάνεις τη θέα εκ του ασφαλούς.
IMG_21470
Επόμενη στάση και διαμονή, Φλώρινα. Φτάσαμε βράδυ πια, και είχε άλλη ομορφιά. Αλλά και την επόμενη μέρα που την περπατήσαμε υπό το φως του ήλιου, δεν είχα σταματήσει να ενθουσιάζομαι σε κάθε γωνιά της. Υπέροχα νεοκλασικά κτίρια, που ακόμα και χωρίς ιδιαίτερη αξιοποίηση δε παύουν να εντυπωσιάζουν, o ποταμός Σακουλέβας που τη διασχίζει, ιδανική βόλτα για ερωτευμένους και μη, πεντανόστιμο φαγητό όπου κι αν κάτσεις και συμπαθέστατοι, ευγενείς άνθρωποι τριγύρω σου, μια εντυπωσιακή όψη του κτιρίου του Λαογραφικού της Μουσείου και η υπόσχεση για επίσκεψη την επόμενη φορά, συναυλίες, εκδηλώσεις του δήμου και πράγματα που κρατάνε την πόλη ζωντανή. Κάπου ανάμεσα σε όλους αυτούς τους λόγους, θα κρύβεται και η εξήγηση του γιατί είχε μείνει στη μνήμη ένας ιδιαίτερος ενθουσιασμός  για αυτήν την πόλη από την πρώτη μου επίσκεψη, σε πολύ παιδική ηλικία.
28423796_406194619828253_6455666080982119860_o
Το πρωινό της Κυριακής της Αποκριάς και λίγο πριν ανάψουμε τους φανούς, είπαμε να ανηφορίσουμε στο χιονοδρομικό του Πισοδερίου για την πεζοπορική/ορειβατική μας βόλτα. Εκεί μαζί με τον ΣΕΟ Φλώρινας θα ανεβαίναμε το όρος Βέρνο ή Βίτσι στα σύνορα των νομών Φλώρινας – Καστοριάς, και την κορυφή Λούτζερ (1.939μ.) Και λέω «θα ανεβαίναμε» γιατί μετά από λίγες μέρες συνεχούς χιονόπτωσης, με ένα σου βήμα βούλιαζες μέχρι το γόνατο στο χιόνι. Και αν δεν είχες και τον κατάλληλο εξοπλισμό, η κούραση ήταν τριπλάσια. Έτσι, κάποιοι προτιμήσαμε ένα ανέβασμα πιο εύκολο μέχρι την κορυφή του χιονοδρομικού και της πίστας και επιστροφή στο σαλέ. Μια εξίσου απολαυστική πορεία με εξίσου υπέροχη θέα σε μακρινές κορυφές και βουνά. Και η ανοιχτή υπόσχεση που δίνεις πάντα να επιστρέψεις να περπατήσεις το βουνό και σε άλλη εποχή του.
IMG_21533
Και μετά από τόσο χιόνι, ώρα για φωτιά. Το βράδυ, πήραμε τον δρόμο με προορισμό την Κοζάνη και το αποκριάτικο έθιμο των φανών. Γύρω στις 8 το βράδυ, σε 14 πλατείες της πόλης ανάβουν οι φανοί στη μέση και γύρω τους ο κόσμος χορεύει και τραγουδάει -αθυρόστομα ενίοτε- τραγούδια. Τραγούδια γρήγορα και πολυφωνικά, ή πιο βαριά και μονότονα, αργά και συρτά. Τραγούδια που μιλάνε για άνδρες ανίκανους, γέρους, ή μαραζιάρηδες και γυναίκες άσχημες, ανοικοκύρευτες ή το χειρότερο απ’ όλα… σπάταλες. Και εννοείται ότι δε λείπουν και τα τραγούδια για την αγάπη και τον έρωτα, αλλά και τραγούδια εμπνευσμένα από τα κατορθώματα των κλεφτών στην Επανάσταση. Φυσικά, οι παραδοσιακές κοζανίτικες πίτες «κιχί» δε λείπουν από όλη αυτή τη γιορτή και βρίσκονται επίσης σε κάθε πλατεία σαν κέρασμα σε κατοίκους και περαστικούς μαζί με ντόπιο κρασί. Το τέλος της γιορτής των φανών θα έρθει όταν κουραστεί και ο τελευταίος χορευτής.
28515878_408753136239068_5138398317846194322_o
Επόμενη και τελευταία μέρα του ταξιδιού Καθαρά Δευτέρα. Και λίγο πριν την επιστροφή μας στη βάση μας, ανεβήκαμε λίγο ακόμα βόρεια, στις λίμνες Πρεσπών.  Σε αυτό το τόσο γαλήνιο τοπίο, που ό,τι και να συμβαίνει στη ζωή σου, με το που βρίσκεσαι μπροστά στη γέφυρα που σε οδηγεί στο νησάκι του Άγιου Αχίλλειου, και μέχρι να τη διασχίσεις και να το φτάσεις, τα έχεις ξεχάσει όλα. Και μετά περιπλανωμένος στο νησάκι με το ένα και μοναδικό cafe-ξενώνα και τους λιγοστούς κατοίκους που σου λένε «Καλημέρα» και το εννοούν, να αρχίσεις να σκέφτεσαι τι μπορείς να κάνεις για να μείνεις εδώ μόνιμα.
IMG_21742
Υπάρχει και εδώ μια σημαντική οργάνωση για την προστασία της περιοχής και αυτή είναι η Εταιρεία Προστασίας Πρεσπών για τον Άνθρωπο και τη Φύση, της οποίας δράση είναι η σωστή διαχείριση φυσικών πόρων, η ήπια ανάπτυξη, η προστασία απειλούμενων ειδών και η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού. Φυσικά, πριν φύγουμε, ανεβήκαμε και στον λόφο Κρίνας για τη θέα προς τον Άγιο Αχίλλειο και πήραμε και τα αγαπημένα φασόλια Πρεσπών να έχουμε για souvenir.
28516111_407759329671782_9155853269946600011_o
Τελευταία στάση για μεσημεριανό με σαρακοστιανά η Καστοριά. Δεύτερη φορά που την επισκέπτομαι, σε διαφορετική εποχή, και κάθε φορά με λυπεί λίγο. Είναι από τα παράδειγματα που έχω στο μυαλό μου ως μια πανέμορφη παραλίμνια πόλη, που όμως αυτή η λίμνη δεν έχει αξιοποιηθεί σωστά. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τη λίμνη Como της Ιταλίας, τη Λίμνη Leman της Γαλλίας, ακόμα και τη λίμνη Bled της Σλοβενίας -όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, παρά τη μη αξιοποίησή της.
IMG_21823

Ένα όμορφο τριήμερο που οργανώθηκε από τον Ορειβατικό Σύλλογο Πανας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s