Ελλάδα | Πάσχα στην Ήπειρο.

«Πάσχα στην Ήπειρο». Είμαι σίγουρη έχεις ακούσει πολλά για αυτό το ιδιαίτερο Πάσχα. Κλαρίνα, ηπειρώτικος χορός, αυθεντική παράδοση και τέτοια. Ακόμα κι αν δεν είσαι τόσο φαν, πρέπει να το ζήσεις για να καταλάβεις. Α. Και φυσικά βουνά και γεφύρια. Από αυτά που δε χορταίνεις να κοιτάζεις. Μπορείς να κάθεσαι και να τα χαζεύεις για ώρες. Όλα αυτά διαλέξαμε και εμείς να περάσουμε το φετινό Πάσχα μαζί τους. Και δεν το μετανιώσαμε στιγμή.
delvinaki
Μεγάλη Πέμπτη. Έχοντας τελειώσει με δουλειές, εκκρεμότητες και υποχρεώσεις, φύγαμε για το κεφαλοχώρι Πωγωνίου, το Δελβινάκι. Το ταξίδι θα ήταν μακρύ, η άφιξη στο χωριό αργά το βράδυ, αλλά αν η παρέα είναι καλή, όλα είναι πιο εύκολα. Και αν κάνεις και μια  ενδιάμεση στάση στα Γιάννενα -ας είναι και για λίγο- ίσα για να θυμηθείς εκείνη την παλιά, φοιτητική εκδρομή και  τις φοιτητοπαρέες σου, ακόμα καλύτερα.
dolo
Μεγάλη Παρασκευή. Ημέρα κατάνυξης και περισυλλογής. Και ημέρα πρώτη πεζοποριών και ενθουσιασμού. Φτάνοντας με το λεωφορείο στο χωριό Πωγωνιανή στα 814μ., με τις παμπάλαιες εκκλησίες, το ενδιαφέρον Λαογραφικό Μουσείο και το «Σεράϊ του Μπέη» που κατασκευάστηκε το 1880, αφού περιπλανηθήκαμε λίγο στο χωριό, ξεκινήσαμε για τη χαράδρα Κουβαρά -εντυπωσιακή χαράδρα με το στενότερο άνοιγμά της στα 100μ. και το μεγαλύτερο στα 200-, ενώ στο βάθος της συναντήσαμε το πρώτο ηπειρώτικο γεφύρι  του Δολού, ένα εντυπωσιακό γεφύρι χτισμένο το 1928 με πλάτος 15 μέτρων. Λίγο αργότερα, φτάσαμε και στο χωριό Δολό, το οποίο είναι και αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο στο μυαλό τόσες μέρες μετά. Ένα χωριό με μόνιμους κατοίκους μια οικογένεια 4-5 ατόμων. Ένα χωριό που έχει δεχτεί πολλές επιθέσεις σε σπίτια και εκκλησία από… γνωστούς-άγνωστους και που η κυρία με την οποία πιάσαμε κουβέντα και μάς έλεγε τα προβλήματα του τόπου της, ναι μεν φοβάται καθημερινά γιατί μπορεί και να είναι η επόμενη, αλλά και τα δοκιμάσε και τα Γιάννενα και δεν μπορεί μακριά από τον τόπο της. Σε ένα χωριό που το σχολείο έχει να λειτουργήσει από τη δεκαετία του ’70. Σε ένα χωριό που αυτή η μοναδική οικογένεια στόλιζε εκείνη την ώρα τον Επιτάφιο για να περάσει βιαστικά ο Παπάς που περνάει από όλα τα χωριά να κάνει και εκεί τη λειτουργία.  Στο χωριό που το μοναδικό καφέ το έχουν πλέον αναλάβει δύο νέα παιδιά, που όμως μένουν στα Γιάννενα και έρχονται γιορτές και καλοκαίρια να το λειτουργήσουν. Είναι κι αυτό ένα είδος ελπίδας. Συνεχίζοντας την πορεία μας μετά από αυτό το πολύ ευχάριστο διάλειμμα, ανεβήκαμε στο εκκλησάκι του Αγίου Χριστοφόρου (1200μ.) με υπέροχη θέα, αλλά και στο υψηλότερο σημείο που θα πιάναμε σήμερα, στη θέση Κουτσόκρανο (1325μ.) και από εκεί συνεχίσαμε κατεβαίνοντας με κατεύθυνση το Δελβινάκι, όπου μετά την απαραίτητη ξεκούραση ακολουθήσαμε την περιφορά του Επιταφίου στο χωριό, που όπως και να ‘χει πάντα δημιουργεί μια άλλη αίσθηση από αυτόν την πόλης.
drymades
Μεγάλο Σάββατο. Ημέρα χαράς σήμερα και με την πεζοπορία που στο περίπου είχαμε δει στους χάρτες, ακόμα μεγαλύτερη, γιατί πάλι θα κινούμασταν σε ένα πανέμορφο τοπίο. Με μια πρώτη στάση στο χωριό Δρυμάδες -το τελευταίο χωριό πριν τα ελληνοαλβανικά σύνορα, πρώην τελωνείο και χωριό φάντασμα, καθώς δεν συναντήσαμε κανέναν εκεί κατά τη βόλτα μας, φύγαμε για τον Παλαιόπυργο Πωγωνίου όπου σχεδόν στην έναρξη της πεζοπορίας πέσαμε πάνω στο γεφύρι Γκρέτσι και στον μικρό καταρράκτη πίσω του. Αφού τα φωτογραφίσαμε από όλες τις μεριές μπήκαμε μέσα στο δρυόδασος Μερόπης, όπου μείναμε σχεδόν καθ’όλη τη διάρκεια της πεζοπορίας για να καταλήξουμε και πάλι στο Δελβινάκι. Ένα πανέμορφο δάσος, που όσο όμορφο ήταν τότε, άλλο τόσο και παραπάνω θα είναι τώρα -περίπου 1 μήνα μετά- ολάνθιστο και ανοιξιάτικο. Με την επιστροφή μας στο Δελβινάκι για την ξεκούραση και για να έχουμε δυνάμεις το βράδυ για την Ανάσταση επιλέξαμε δύο βασικά πράγματα να κάνουμε. Γιόγκα στην μαργαριταρένια αυλή του Δημοτικού Σχολείου του Δελβινακίου και… τσίπουρα. Γιατί στην Ήπειρο, εκτός από κλαρίνο, χορό και γεφύρια, έχουν και τσίπουρο. Και έπρεπε να το δοκιμάσουμε και αυτό.
IMG_23172
Κυριακή του Πάσχα. Μετά από ένα πολύ πρωινό και βάρβαρο ξύπνημα και με λίγο ύπνο ακόμα στο λεωφορείο, ξαφνικά ανοίξαμε τα μάτια μας και βρεθήκαμε μπροστά στο εντυπωσιακό γεφύρι της Κόνιτσας. Τόσο εντυπωσιακό, σαν σε όνειρο. Χτισμένο το 1870 με διαστάσεις 36 μέτρα άνοιγμα και 20 μέτρα ύψος, ενώ κάτω από την καμάρα του υπάρχει μια μικρή καμπάνα που σήμαινε  για να προειδοποιήσει τους περαστικούς να μην διαβούν το γεφύρι όταν φυσούσε δυνατός άνεμος από το εσωτερικό της χαράδρας. Από εκεί, ακολουθήσαμε παραποτάμια διαδρομή δίπλα στον Αωό και φτάσαμε στη Μονή Στομίου. Ένα μοναστήρι αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο, το οποίο μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση το 1774 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πνευματική καλλιέργεια των χωριών την περιοχής, συντηρώντας πολλά σχολεία. Το 1943 καταστράφηκε από γερμανικά στρατεύματα κατοχής και ανακαινίσθηκε από τον μοναχό Παΐσιο τον Αγιορείτη. Εκεί, απολαύσαμε μια μοναδική θέα του Αωού από ψηλά, σερβιριστήκαμε καφέ, λουκούμια και πασχαλιάτικο τσουρέκι και κουλουράκια από τους μοναχούς και μετά τις απαραίτητες ανάσες πήραμε -σχεδόν- τον ίδιο δρόμο για την Κόνιτσα. Έχοντας φτάσει πια μεσημέρι, μάς περίμενε στο Δελβινάκι ένα παραδοσιακό πασχαλινό γλέντι και όργανα. Από αυτά που λέγαμε στην αρχή. Τα ηπειρώτικα. Και μετά το γλέντι, και λίγη κουλτούρα. Γιατί τόσες μέρες πηγαινοερχόμασταν στο Δελβινάκι και δεν το είχαμε γνωρίσει πραγματικά. Έτσι, το απόγευμα κανονίστηκε μια επίσκεψη στο Λαογραφικό του Μουσείο, ένα μουσείο με αντικείμενα που πραγματικά σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή,  αλλά και επίσκεψη στο πιο εντυπωσιακό κτίριο του χωριού που ήταν κάποτε Αρρεναγωγείο & Παρθεναγωγείο, ενώ σήμερα, το μισό κτίριο φιλοξενεί το Ελεύθερο Ανοικτό Πανεπιστήμιο του χωριού, ενώ στο άλλο μισό θα βρεις εγκαταλελειμμένους αργαλειούς από την εποχή που λειτουργούσε εκεί η Ταπητουργική Σχολή του ΕΟΜΜΕΧ και κλείνοντας ξαφνικά, οι εργάτριες παράτησαν εκεί τις ζωές τους όπως ήταν μέχρι εκείνη την ώρα. Άγνωστο το μέλλον του, ελπίζω για το καλύτερο.
IMG_23288
Δευτέρα του Πάσχα. Και εκεί που λες, ότι τελευταία μέρα σήμερα και ωραία περάσαμε, έρχεται ακόμα μια πεζοπορία, με άλλου είδους περιπέτεια να σου δώσει τον ιδανικό επίλογο. Από το χωριό Πηγή, λοιπόν, έξω από την Κόνιτσα, αφού περάσαμε από το γεφύρι Μπούση, κατεβήκαμε το ομώνυμο φαράγγι, μπαίνοντας και βγαίνοντας από τον παραπόταμο του Αωού, Τοπολίτσα. Μικρή και εύκολη πεζοπορία, που την έκανε ένα τσακ ομορφότερη η αίσθηση του παγωμένου νερού στα γυμνά πόδια σε αρκετά σημείου του ποταμού.
IMG_23299z99
Και κάπως έτσι, έφτασε τελικά η ώρα της αναχώρησης και επιστροφής στην Αθήνα. Όλες οι εικόνες όμως του 4ημέρου, μας συνοδεύουν μέχρι και σήμερα. Αλλά κυρίως οι άνθρωποι που συναντήσαμε εκεί, σε αυτά τα χωριά τα σχεδόν ξεχασμένα απ’ όλους, κοντά στα σύνορα, που έχουν πραγματική ανάγκη αυτήν την επικοινωνία με τους «ξένους».
Γιατί ένα ταξίδι είναι πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι που συναντάς και οι ιστορίες που σου λένε.

Η συγκεκριμένη εξόρμηση οργανώθηκε από τον ορειβατικό σύλλογο ΕΠΟΣ Φυλής με συνεργασία και του ΦΟΣ Πωγωνίου.

ΥΓ 1: Η διαμονή μας όλες τις μέρες έγινε στον ξενώνα Παιώνια, στο Δελβινάκι, ένα εντυπωσιακό αρχοντικό του χωριού που πλέον το «εκμεταλλεύεται» η οργάνωση Κιβωτός του Κόσμου για τα παιδιά που φιλοξενεί. Μέσα στον χώρο του ξενώνα μπορείς να βρεις διάφορα όμορφα πραγματάκια που έχουν φτιάξει τα παιδιά και μπορείς να τα αγοράσεις με ό,τι ποσό θελήσεις και μπορείς να δώσεις ώστε να στηρίξεις το έργο της οργάνωσης.
ΥΓ 2: Δεν έχω κάνει καμιά αναφορά μέσα στο post για τα βουνά Μουργκάνα και Νεμέρτσικα. Εντυπωσιακά βλέποντάς τα από τα χαμηλά, αλλά δόθηκε και υπόσχεση επιστροφής ώστε να τα γνωρίσω και από πιο κοντά υπό καλοκαιρινές/ανοιξιάτικες συνθήκες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s