Παρίσι | 7 χρόνια μετά.

Συνεχίζοντας, λοιπόν, εκείνη την επανένωση του παλιού με το νέο blog και πριν από την -έστω για λίγο- επιστροφή στον αγαπημένο τόπο, θυμήθηκα τι έγραφα τότε, που η καθημερινότητά με έβρισκε να μπαίνω και να βγαίνω αγχωμένη από βαγόνια του Παρισινού μετρό και στις τάξεις του Πανεπιστημίου. Και ναι, ακόμα κι έτσι, ήταν ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε και πάντα θα έχει μια ξεχωριστή θέση στο νου και στη μνήμη,
_MG_4059dock
[2 Μαΐου 2011 | Άνοιξη στο Παρίσι.
Αν ήταν πρόσωπο, θα ήμουν πραγματικά ερωτευμένη μαζί του. Για πάντα. Χωρίς εγωισμούς και αηδίες. Τώρα που το σκέφτομαι, όμως, το ότι είναι πόλη, δε με ενοχλεί ιδιαίτερα από το να δηλώνω αθεράπευτα ερωτευμένη μαζί του. Ήταν ένα όνειρο από 10 χρονών κοριτσάκι (όπως μου θύμισε ένα παλιό λεύκωμα πρόσφατα) το οποίο πραγματοποιήθηκε. Και ναι, δηλώνω ερωτευμένη με το Παρίσι για πολλούς λόγους. Όταν είσαι στη χειρότερη των διαθέσεων και με μια βόλτα στον Σηκουάνα, κάτω από τον Πύργο του Αϊφελ, στη Μονμάρτη, ακόμα και στην πιο άγνωστη συνοικία του, βρίσκεσαι στον 7ο ουρανό… ε ναι! Αυτό είναι έρωτας! Όταν δε μπορείς να φύγεις από τη χώρα για να γνωρίσεις κάποια άλλη που δεν έχεις επισκεφτεί (εσύ που πεθαίνεις για ταξίδια) αλλά προτιμάς να μείνεις, ακόμα κι αν έχουν φύγει όλοι, ε ναι! Αυτό είναι έρωτας! Μπορώ να συνεχίσω επ’ άπειρον αλλά πιστεύω έγινα απόλυτα κατανοητή.
IMG_6085
Εδώ και σχεδόν 3 μήνες, λοιπόν, ζω το όνειρό μου. Μπορεί να περιλαμβάνει τρέξιμο, μαθήματα, κούραση, ατελείωτες ώρες σε πανεπιστήμιο και μετρό, αλλά είπαμε, αν κοιτάξω στον ουρανό, αν στρίψω στην επόμενη γωνία, θα δω σίγουρα κάτι που θα με κάνει να χαμογελάσω. Και αυτό είναι το σημαντικό της υπόθεσης. Το χαμόγελο. Που πάντα θα κάνει μια μέρα να αξίζει.
IMG_4312
Εννοείται ότι δεν είναι όλα ρόδινα. Υπάρχουν πάντα δυσκολίες, υπάρχουν πάντα πρόσωπα που σου λείπουν, που τα βράδια θα έκανες τα πάντα για να ήταν μαζί σου και κοιτάς τις πτήσεις για Αθήνα, ακόμα κι αν ξέρεις ότι δεν θα τις χρησιμοποιήσεις, στέλνεις μηνύματα μόνο και μόνο για να έχεις μια απάντηση να κοιτάς και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Όμως, ξέρεις πως  ό,τι τελειώνει, τελειώνει για να αρχίσει κάτι άλλο. Που ίσως θα είναι καλύτερο. Αν δεν είναι, θα τελειώσει και αυτό. Και θα αρχίσει κάτι άλλο. Ε και αυτό ΘΑ ΕΙΝΑΙ καλύτερο. Αν όχι… ξέρεις… Το θέμα είναι να μη το βάζεις ποτέ κάτω. Και να χαμογελάς. Γιατί όπως είπαμε, το χαμόγελο κάνει μία μέρα να αξίζει.
_MG_4048dock
Smile – Madeleine Peyroux
http://youtu.be/VCS9VO4DhOQ ]

Τότε, είχα διαλέξει στη μουσική υπόκρουση το Smile και προφανώς θα είχα τους λόγους μου. Τώρα θα διαλέξω αυτό γιατί, ναι, το Παρίσι θα είναι πάντα Παρίσι. Και όσο για την τελευταία παράγραφο, μπορώ πια με σιγουριά να πω ότι 1 χρόνο μετά το τότε, το καλύτερο βρέθηκε. Και είναι ακόμα εδώ. Και πλέον οι πτήσεις κλείνονται όχι για μια συνάντηση λίγων ωρών, αλλά παρέα.
IMG_4314

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s