Ισπανία | Μαδρίτη, Τολέδο, Σεγόβια.

[12 – 16 Φεβρουαρίου 2020]

Τυπικά, και αν αφήσουμε έξω το Πρωτοχρονιάτικο ταξίδι στη  Ρωσία, αυτό εδώ ήταν το πρώτο ταξίδι του 2020. Ένα ταξίδι γεμάτο προσδοκίες, κυρίως από το Τολέδο, αλλά και με μικρές εκπλήξεις που σου έμειναν στο μυαλό περισσότερο και τώρα, #μένοντας_σπίτι, τις θυμάσαι και χαμογελάς και θες να επιστρέψεις.
90704752_889124521535258_4563911327667453952_o
Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2020. 
Η πτήση για Μαδρίτη με τη Ryanair σε απόλυτα λογική ώρα (το λες και περίεργο αυτό!) αλλά φτάνεις στην ισπανική πρωτεύουσα γύρω στις 14.30 και έχεις μισή μέρα μπροστά σου, να περπατήσεις την πόλη και να σχεδιάσεις τα βήματά σου τις επόμενες μέρες.  Πριν απ’ όλα αυτά, όμως, και πριν καν κάνεις check in στο δωμάτιο, πρέπει να εκπληρώσεις ένα τάμα. Ή μάλλον δύο. Καθώς περπατάς από τη Puerta de Alcala που σε αφήνει το λεωφορείο από το αεροδρόμιο, κομμάτι και του εμπορικού Gran Via, μεγαλύτερου δρόμου της πόλης, κατευθύνεσαι προς την διάσημη Puerta de Sol. Εκεί, κάνεις το πρώτο διάλειμμα. Museo de jamon, και σαντουιτσάκι με το διάσημο ισπανικό jamon στο χέρι για να αρχίσουν οι πρώτες γεύσεις του ταξιδιού να μένουν. Και μετά το αλμυρό, ώρα για γλυκό. Για το δεύτερο τάμα.  Churros. Στους καλύτερους. Ή έστω στους παλιότερους. Chocolateria San Gines. Εντάξει, ναι, το μάρκετινγκ παίζει σημαντικό ρόλο παντού, είναι γεγονός. Αλλά είναι οι πρώτες μας ώρες στην πόλη. Νομίζω, κανείς δε μπορεί να αποφύγει αυτά τα δύο τουριστικά tips. Τουλάχιστον, αξίζουν. Και μετά το ξύπνημα των γεύσεων, κατεύθυνση προς το δωμάτιο για το check in περνώντας από την δεύτερη διάσημη πλατεία της πόλης, την Plaza Mayor. Και από εκεί, σε 2′ σπίτι. Από άποψη τοποθεσίας, σίγουρα ιδανική επιλογή δωματίου.
90915741_889124554868588_1037876368882270208_o
Όχι μόνο γιατί βρίσκεσαι κυριολεκτικά στο κέντρο της πόλης, αλλά και γιατί βρίσκεται στην παλιότερη, και πιο μποέμικη και πολύχρωμη γειτονιά της: τη La Latina. Έτσι, μετά την ενεργοποίηση της αίσθησης της γεύσης, ενεργοποιείται άμεσα και η αίσθηση της όρασης, με τόσα χρώματα και αυτή την ατμόσφαιρα. H υπόλοιπη ημέρα και μέχρι να νυχτώσει θα περάσει βολτάροντας ατελείωτα μεταξύ της Latina και της Lavapies, περάσαμε από το μπαρ του Λουκάνικου, πήραμε μία πρώτη γεύση της απογευματινής ζωής στη Μαδρίτη και είχαμε ήδη μετανιώσει που δεν έχουμε περιθώριο για ένα δεύτερο erasmus να το κάνουμε εδώ -και θα μετανιώναμε περισσότερο όταν αργότερα γνωρίζαμε και τη νυχτερινή άποψη της πόλης, σημειώναμε tapas bar και στέκια για φαγητό που θα μας χρησίμευαν αργότερα, την ώρα του φαγητού, είχαμε πέσει πάλι σε αυτό το κυνήγι χρωμάτων και street art που λατρεύουμε να κάνουμε σε κάθε νέο προορισμό. Ήπιαμε την πρώτη cerveza στην ταράτσα του El Viajero, γιατί αν και Φλεβάρης, τα σούρουπα σε ταράτσες της Μεσογείου πάντα είναι ιδανική επιλογή. Και φτάσαμε σε εκείνα τα πρώτα σήματα που δίνει το στομάχι, αλλά και τα πόδια που τα κουράσαμε ήδη αρκετά από την πρώτη μέρα, οπότε επόμενη αναζήτηση το φαγητό. Και φυσικά, δε μπορέσαμε να μην κλείσουμε το πρώτο βράδυ στη Μαδρίτη με μια περιποιημένη paella στο El Arrozal.
89472246_881278742319836_6682058566624346112_o
Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2020. 
Όλη η μέρα δική μας σήμερα, αφιερωμένη στη Μαδρίτη. Και αφού χθες χορτάσαμε μποέμ ατμόσφαιρα και χρώματα, σήμερα ξεκινήσαμε για την βόρεια πλευρά της πόλης με πιο… κλασικές εικόνες. Περνώντας από την Πύλη του Τολέδο και τη Βασιλική του San Francisco El Grande, φτάνουμε στον τόσο εντυπωσιακό Καθεδρικό της πόλης, Catedral de Santa María la Real de la Almudena, δίπλα ακριβώς από τα Βασιλικά Ανάκτορα της Μαδρίτης με τους εντυπωσιακούς κήπους τους.
90867761_889124831535227_4003214685888315392_o
Συγκεκριμένα, περνώντας πρώτα από τους κήπους του Sabatini, και με λίγο περπάτημα παραπάνω και από το Campo del Moro, όχι μόνο γεμίσαμε εικόνες, αλλά και φουλάραμε οξυγόνο και πράσινο. Και παίξαμε και με τα… Βασιλικά παγώνια. Εκεί δίπλα, υπήρχε και ένα περίεργο αξιοθέατο που μάλλον δεν το περιμένεις στη Μαδρίτη. Στην Αιγυπτιακή γειτονιά, υπάρχει μια πυραμίδα. Ο Ναός Debod. Μαζί λοιπόν με την επίσκεψη που πιθανώς να κάνεις εκεί, θα απολαύσεις και μια πανοραμική θέα των Βασιλικών Ανακτόρων της πόλης. Και κάπου εδώ, είχε έρθει η ώρα έναν ακόμα καφέ και τις απαραίτητες ανάσες. Και πιθανών κανα-δυο tapas. Βρέθηκε στο δρόμο μας ένα από τα Viena Capellanes, Και καθόλου δεν το μετανιώσαμε.
91582171_889124284868615_6115815369719414784_o
Αφού βρισκόμασταν εδώ στα βόρεια, είχαμε διαβάσει και για ένα άγαλμα του Κολόμβου, καθώς και για τη μεγαλύτερη ισπανική σημαία που υπάρχει. Κανένα από τα δύο, μάλλον δεν εκτιμούν τόσο οι κάτοικοι της πόλης, παρ’ όλα αυτά, εμείς την κάναμε τη βόλτα μας μέχρι εκεί, και αν συγκρίνω τόσο την τοποθεσία, όσο και το ίδιο το άγαλμα, με αυτό της Βαρκελώνης, μάλλον θα καταλήξω στο παραπάνω συμπέρασμα. Από εκεί, ήμασταν μια ανάσα από το μεγαλύτερο πάρκο της πόλης, το El Retiro.
89386742_879705395810504_6594716927736676352_o
Και καθώς ήταν πια μεσημέρι και ο ήλιος είχε βγει για τα καλά, δεν είχα τίποτα καλύτερο από μια ακόμα cerveza σε κάποιο από τα τραπεζάκια του πάρκου, αδέσποτες μέρες στο πάρκο με δυο cervezes. Η οποία αδέσποτη μέρα θα συνεχιστεί με μια ξαφνική βαρκάδα στη λίμνη του πάρκου. Και ναι, το έχω ξαναπεί. Αν ζηλεύω κάτι περισσότερο από άλλα από τις ευρωπαϊκές πόλεις σε σχέση με την Αθήνα είναι αυτοί οι χώροι που ακόμα κι αν βρίσκεσαι στο κέντρο της πόλης, σου δίνουν τόσο οξυγόνο και τόσο πράσινο που θα το ζήλευε ακόμα κι ένα βουνό. Χαζεύοντας και βολτάροντας άσκοπα για λίγο ακόμα στο πάρκο, βγήκαμε και βρεθήκαμε σχεδόν απ’ έξω από το Prado Museum. Αν και η ώρα ήταν σχεδόν 6 το απόγευμα και η είσοδος θα ήταν δωρεάν, ο ήλιος ήταν επίσης ψηλά και δε μας έκανε καρδιά να μπούμε σε μουσείο, ακόμα κι αν αυτό ήταν το Prado. Θα επανέλθουμε σίγουρα όμως. Οπότε, σε αυτή τη φάση, χαθήκαμε μέσα στον κόσμο του Gran Via και μπαίνοντας σε στενάκια της πόλης, καταλήξαμε στην γειτονιά Chueca, την επίσης πολύχρωμη και gay κοινότητα της πόλης. Και μάλλον ήταν το ιδανικό κλείσιμο της μέρας στην πιο ζωντανή γειτονιά της.
90778291_889124981535212_409691316843184128_o
Και κάπου εδώ, άρχισε πάλι το στομάχι να δίνει σήματα, και η επιλογή ανάμεσα στα δεκάδες tapas bar δύσκολή. Όχι μόνο γιατί θες να μπεις σε όλα. Αλλά κυρίως γιατί όλα είναι μικρά (και χαριτωμένα) και με ουρά μεγάλη. Σταθήκαμε πιο τυχεροί με το El mini bar,  που μάλλον έκανε την καλύτερη διαχείριση πελατών και έτσι βρήκαμε τραπέζι εκεί (και το χαρήκαμε πολύ).

Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2020. 
Η αναφορά του «λόγω της ημέρας» στον Άγιο Βαλεντίνο θα αρχίσει και θα τελειώσει σε ένα σοκολατένιο churros σε σχήμα καρδιάς που βρέθηκε στον δρόμο μας με τον πρώτο καφέ της ημέρας, πριν φτάσουμε στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης παύλα βοτανικό κήπο, Atocha. Η μέρα άλλωστε είχε πιο ερωτικά και αγαπησιάρικα θέματα, όπως το ταξίδι στο Toledo.
88999460_875215816259462_6559714468987666432_o
Ένα ταξίδι σε μια πόλη που ήθελα καιρό να κάνω. Φυσικά και την είχα συνδέσει με τον El Greco και τη ζωγραφική του, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Από τον Atocha λοιπόν, σε περίπου 1-1.30 ώρα είσαι στο Τολέδο. Από τον σταθμό της πόλης, κατευθύνεσαι στη γέφυρα Alcantara και από εκεί στη μεσαιωνική πόλη. Το κάστρο (Alcazar) που φαίνεται από μακριά και είναι το πρώτο που διακρίνεις και σίγουρα θα σε εντυπωσιάσει η πρώτη όψη της πόλης με αυτό κυρίαρχο, φιλοξενεί ένα στρατιωτικό μουσείο που δεν επισκεφτήκαμε, και που μάλλον δεν είναι τόσο εντυπωσιακό εσωτερικά όσο εξωτερικά. Εκείνη η επίσκεψη όμως που θα σε εντυπωσιάσει περισσότερο και θα ξοδέψεις τουλάχιστον 3 ώρες είναι ο Καθεδρικός της πόλης.
88360927_875215119592865_5163843779890774016_o
Όχι μόνο για τα έργα του El Greco που φιλοξενεί, αλλά για την όλη κατασκευή του. Και το σύστημα audioguide που προσφέρεται μαζί με την είσοδο σίγουρα αξίζει τον κόπο κι ας σε μπερδέψει κάποιες φορές με τα νούμερα. Μετά από αυτήν την τρίωρη επίσκεψη, σίγουρα έχεις ανάγκη από ξεκούραση, κυρίως και για να αφομοιώσεις τις (μαζεμένες) πληροφορίες που πήρες. Βρέθηκε στον δρόμο μας το Cafe del Fin, και μια πίτσα με μια παγωμένη sangria ήταν ό,τι έπρεπε για την ώρα.
88286579_875215269592850_7438950014564433920_o
Επόμενη στάση, το Museo El Greco που σίγουρα αξίζει την επίσκεψη σου αν φτάσεις μέχρι εκεί -το εισιτήριο είναι οικονομικό άλλωστε, αλλά που πιθανόν περίμενες κι εσύ κάτι παραπάνω. Ή το είχες φτιάξει αλλιώς στο μυαλό σου. Και η υπόλοιπη μέρα στην πόλη θα παραμείνει σε εξωτερικούς χώρους, αρκετά κλείστηκες μέσα -δεν γίνεται αλλιώς όμως- και θα απολαύσεις βόλτες στην μεσαιωνική πόλη του Toledo, στη δικιά του Plaza Mayor, στα μικρά στενά του που αν τα πάρεις ένα προς ένα σίγουρα θα χαθείς, αφού είναι η πόλη με το πιο μπερδεμένο οδικό δίκτυο, θα απολαύσεις την πανοραμική θέα προς τη νέα πόλη του Toledo, και θα κατευθυνθείς ξανά προς την γέφυρα Alcantara και από εκεί στον σταθμό για να επιστρέψεις στη Μαδρίτη.
86971594_864349344012776_1554342041582829568_o
Στη Μαδρίτη, που έχεις αφήσει από τις προηγούμενες ημέρες ανοιχτά θέματα και αναζητήσεις tapas bar. Και η σημερινή αναζήτηση θα είναι δύσκολη, καθώς είναι και Παρασκευή και του Αγίου Βαλεντινου, και όλοι είναι έξω (όχι ότι μια απλή καθημερινή θα ήταν μέσα-Μεσόγειος είπαμε!). Τυχεροί και σήμερα και βρήκαμε τραπεζάκι στο μικρούλικο La Perejila, στην αγαπημένη μας La Latina, και εκτός από τα tapas του αγαπήσαμε τόσο και τη μασκότ του μαγαζιού.

Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2020. 
Η επόμενη απόδραση που ήθελα να κάνω από τη Μαδρίτη ήταν στη Segovia. Και ξεκινάω έτσι γιατί αν δεν το ήθελα τόσο πολύ μάλλον δε θα είχαμε φτάσει τελικά. Έχουμε ήδη πιει τον πρώτο καφέ της ημέρας στο Hola Cafe, στον δρόμο για τον Atocha, και φτάνουμε στον σταθμό άνετοι, χαλαροί και χαμογελαστοί, καθώς η Segovia είναι μόλις 30′ από τη Μαδρίτη, είναι νωρίς το πρωί, και άρα θα έχουμε πολύ χρόνο σε αυτή τη γλυκούλα πόλη με το εντυπωσιακό υδραγωγείο, μεταξύ άλλων. «Όταν εσύ κάνεις σχέδια, κάποιος άλλος γελάει…» λέει ο σοφός λαός, και με το που φτάσαμε στον Atocha, στα εκδοτήρια εισιτηρίων, ξεκίνησε ένα κακό παιχνίδι πέρα-δώθε από εκδοτήριο σε εκδοτήριο και αυτόματο μηχάνημα σε αυτόματο μηχάνημα και άκρη δε βγάζαμε. «Μήπως να μείνουμε στη Μαδρίτη;» ήταν η πρώτη ερώτηση όταν σχεδόν είχαμε αποφασίσει να τα παρατήσουμε. Όχι. Σήμερα θα πάμε Σεγόβια.
Και κάπου εκεί, βρέθηκε ο καλός Ισπανός που μας εξήγησε αναλυτικά. Ο καλύτερος τρόπος είναι να πάτε τώρα, με το μετρό, στον δεύτερο σταθμό της πόλης Chamartin και από εκεί να πάρετε το γρήγορο τρένο. Και πήγαμε, αλλά η περιπέτεια είχε συνέχεια. Για κάποιον δικό του λόγο, ο τύπος που βγάλαμε τα εισιτήρια, εκτός του ότι ήθελε να μας τα χρεώσει παραπάνω, τελικά μάς έβγαλε εισιτήρια με το τρένο που πήγαινε Segovia Guiomar, δηλαδή έναν σταθμό λίγο έξω από την πόλη, και σίγουρα όχι τον κεντρικό σταθμό της. Τουλάχιστον, το «Όχι, θα πάμε Σεγόβια σήμερα» είχε πραγματοποιηθεί. Από τον σταθμό εκείνο, είχε λεωφορείο για την πόλη, και εμείς απλώς είχαμε χάσει 1-2 ώρες από την περιπλάνηση στην πόλη. Όλα καλά λοιπόν. Και γίνανε όλα ακόμα καλύτερα, όταν το λεωφορείο μάς άφησε ακριβώς απέναντι από το υδραγωγείο, χαμογελάσαμε και αισθανθήκαμε ευτυχείς που δεν το βάλαμε κάτω μένοντας στη Μαδρίτη.
87534641_867812600333117_8324155577567543296_o
Η Σεγόβια, λοιπόν, μια μικρή πόλη στα περίχωρα της Μαδρίτης, είναι ό,τι πρέπει για μια εκδρομή όταν έχεις χορτάσει την πρωτεύουσα -ή κι όταν δεν την έχεις. Το υδραγωγείο της είναι σίγουρα το βασικό της αξιοθέατο, όμως όλη η πόλη αξίζει τις βόλτες σου. Και όταν αυτές οι βόλτες σου σε οδηγήσουν και στο Κάστρο της πόλης, που -όπως λένε- έχει επηρεάσει κι αυτό ταινίες της Disney, σίγουρα θα χαμογελάσεις ξανά που δεν έμεινες στην Μαδρίτη.
88102883_872421373205573_1483171216557604864_o
Και πριν φτάσεις στο κάστρο, θα έχεις περάσει και από τον Καθεδρικό της πόλης, έναν ακόμα ισπανικό καθεδρικό, που εδώ μάλλον θα σε εντυπωσιάσει περισσότερο εξωτερικά -σίγουρα δεν έχεις ξαναδεί κάτι τέτοιο, θα πεις.
88253628_872420373205673_4085280322525069312_o
Και κάπου ανάμεσα σε αυτές τις βόλτες, μάλλον θα βρεις χρόνο και για μια cerveza με την τοπική σπεσιαλιτέ, μια πολύ ιδιαίτερη τοπική σπεσιαλιτέ. Και μετά απ’ όλα αυτά, θα πάρεις ξανά το λεωφορείο για να πας στον σταθμό για να γυρίσεις στη Μαδρίτη, αλλά δε θα σου φαίνεται τόσο ταλαιπωρία πια.
89195798_872422233205487_647594314192388096_o
Η τελευταία μέρα του ταξιδιού είχε όλα όσα πρέπει να είχε. Μάς τη χάλασε λίγο η επιστροφή στη Μαδρίτη που Σάββατο βράδυ, δύσκολα βρίσκεις να μπεις σε tapas bar ή απλώς μπαρ, και ο μεσογειακός καιρός είναι λίγο παραπάνω ψυχρός -όπως πρέπει δηλαδή για Φλεβάρη μήνα- που σε αποτρέπει και να κάτσεις έξω, αλλά και ένα καλό burger στο The Good Burger, δεν ήταν καθόλου άσχημο. Άλλωστε, το να βρίσκαμε ένα μπαράκι θα είχε το ρίσκο μερικών επιπλέον sagria, και η ώρα αναχώρησης ήταν δύσκολη.

Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2020. 
Όσο λογική ήταν η ώρα πτήσης από Αθήνα για Μαδρίτη, άλλο τόσο δύσκολη ήταν η ώρα επιστροφής. Πάλι με Ryanair, αλλά αυτή τη φορά στις 6.25 το πρωί. Που σημαίνει ότι ξυπνήσαμε -αν έχεις κοιμηθεί καθόλου- γύρω στις 3. Κι εδώ έρχεται το δεύτερο σοκ. 3 η ώρα τα ξημερώματα, Σάββατο προς Κυριακή στη Μαδρίτη σημαίνει ένα απλό βράδυ μιας οποιασδήποτε ημέρας στην πρωτεύουσα. Κανείς δεν είχε γυρίσει σπίτι του ακόμα, κάποιοι έχουν πιει και λίγο παραπάνω και αυτό φάνηκε. Όμως, όλη αυτή η ατμόσφαιρα ήταν σίγουρα ο καλύτερος αποχαιρετισμός από την πόλη.
88281232_871729433274767_3987480653020004352_o
Το κόστος του συγκεκριμένου ταξιδιού περιλαμβανομένου των πτήσεων με Ryanair, της διαμονής σε δωμάτιο Airbnb στο κέντρο, και τα τρένα για Toledo και Segovia μετ’ επιστροφής κόστισε 228€/άτομο.

ΥΓ: Το συγκεκριμένο #blogpost διαβάζεται καλύτερα με το αυτό από πίσω, όπου σε συνδυασμό με ένα λάιβ στην Αθήνα που είχε προηγηθεί του ταξιδιού και μου είχε μάθει αυτό το soundrack, με έκανε να ανυπομονώ περισσότερο για μια ακόμα γνωριμία με την Ισπανία του Αλμοδοβάρ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s