BE.(NE.)LUX | Luxemburg, Vianden, Bastogne.

[24 Οκτωβρίου – 28 Οκτωβρίου 2019]

Αυτό το μικρό κρατίδιο -συγνώμη, Δουκάτο- χωμένο στο κέντρο της Ευρώπης ανάμεσα σε Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, με τους ήσυχους και πλούσιους ανθρώπους, ίσως να μην είναι ένας τόσο δημοφιλής ταξιδιωτικός προορισμός. Όταν όμως, βρίσκεις μια ευκαιρία για ένα παρατεταμένο τριήμερο εθνικής εορτής, μπορεί και να είναι μια καλή ευκαιρία για αυτήν την επίσκεψη που δεν είσαι ακόμα σίγουρος αν θες όντως να κάνεις.
73533062_779797712467940_4304140177913151488_o
Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2019. 
Η Ryanair πτήση από Αθήνα για το αεροδρόμιο Charleroi του Βελγίου πολύ πρωινή, αλλά καθώς δε θα έφτανες απ’ ευθείας στον τελικό σου προορισμό, αυτό μάλλον ήταν καλό και σου έδινε περιθώριο χρόνου. Από το αεροδρόμιο Charleroi του Βελγίου -2η φορά εκεί, παλιοί γνώριμοι- έχεις πολλές επιλογές, κυρίως χάριν των λεωφορείων Flibco, που μπορούν να σε πάνε σε Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γαλλία. Αυτή τη φορά είχαμε διαλέξει το Λουξεμβούργο. Για αρχή. Οπότε και γύρω στις 2 το μεσημέρι ήμασταν ήδη στο μικρό αυτό κρατίδιο κατευθυνόμενοι προς το Airbnb δωμάτιο που είχαμε κλείσει να μείνουμε. Θα σταθώ λίγο παραπάνω εδώ, για να πω ότι αυτή ήταν από εκείνες τις διαμονές που σου θυμίζουν γιατί είχες επιλέξει κάποτε το couchsurfning και γιατί σήμερα επιλέγεις το Airbnb. Για τους ντόπιους. Μας φιλοξένησε, λοιπόν, μια διεθνής οικογένεια από το Λουξεμβούργο, μάς έδωσε τα tips που θέλαμε για την πόλη που μένανε και που και εκείνοι βρέθηκαν εκεί κάποια στιγμή σαν ταξιδιώτες, ξυπνούσαμε μαζί με τα παιδιά που ετοιμαζόντουσαν να πάνε σχολείο, και γυρνούσαμε την ώρα του απογευματινού παιχνιδιού πριν το βραδινό φαγητό τους. Ναι, νιώσαμε σαν στο σπίτι μας για τις λίγες μέρες που μείναμε εκεί, ακόμα κι αν μάλλον ποτέ δε θα μπορούσαμε να πούμε το Λουξεμβούργο σπίτι μας.
77000864_784699888644389_8967509088296501248_o
Έχει πάει ήδη μεσημέρι Πέμπτης, της πρώτης μας μέρας του ταξιδιού και είμαστε έτοιμοι για την πρώτη αναγνωριστική βόλτα. Πρώτη στάση φυσικά το Μπαλκόνι της Ευρώπης. Λένε ότι εδώ θα βρεις την πιο ωραία θέα του Λουξεμβούργου. Μπορεί και να ‘χουν δίκιο, όμως, πάντα εξαρτάται και από το τι περιμένεις να δεις. Σίγουρα, πάντως, είναι ιδανική πρώτη στάση στην πόλη, για να καταλάβεις που βρίσκεσαι και να δεις αυτόν τον Βράχο που είναι χτισμένη η πόλη. Είπαμε ότι είναι μεσημέρι όμως, και άρα η ώρα του φαγητού. Τα στενά της πόλης και λίγο οι σημειώσεις μας, μάς οδήγησαν στην μπυραρία Ennert de Steiler, δίπλα σε ένα ίσως από τα πιο πολυφωτογραφημένα σημεία του Λουξεμβούργου, ενώ λίγο αργότερα, περνώντας έξω από τη βιτρίνα του Kaale Kaffi, δε μπορέσαμε να αντισταθούμε σε έναν καφέ με σπιτικό κέικ -είχε ήδη φτάσει το απόγευμα και το κρύο του Οκτωβρίου της κεντρικής Ευρώπης τσιμπούσε λίγο παραπάνω.
73324313_784520071995704_5030182159961292800_o
Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2019. 
Αφού χθες είχαμε ήδη θαυμάσει τη θέα από το Μπαλκόνι της Ευρώπης και είχαμε δει την πόλη από ψηλά, σήμερα θα γινόμασταν εμείς οι ίδιοι θέμα αυτής της καρτ ποστάλ του Λουξεμβούργου. Συγκεκριμένα, θα ξεκινούσαμε από τα χαμηλά και τη γειτονιά Grund, το κάτω τμήμα της Παλιάς Πόλης. Και αυτή η πρωινή βόλτα, σχεδόν παράλληλα με τον ποταμό Alzette, το αβαείο του Neumunster, τη μωβ γοργόνα, σχεδόν μέσα σε δάσος, ήδη μάς είχε απαντήσει στο αρχικό ερώτημα αν τελικά όντως θέλαμε να επισκεφθούμε αυτό το μικρούλι κράτος. Η απάντηση ήταν ναι. Μόνο για την ηρεμία που μάς χάριζε κατά τη διάρκεια αυτής της βόλτας, η απάντηση ήταν ναι.
69623804_786137388500639_6719973111984291840_o
Αρχίσαμε σιγά σιγά να ανεβαίνουμε προς τα επάνω και το Άνω τμήμα της Παλιάς Πόλης, για να βρεθούμε ξαφνικά στο μεγαλοπρεπές Ανάκτορο του Μεγάλου Δούκα, και στο σοκολατένιο Chocolate House Nathalie Bonn, για την απαραίτητη ενέργεια του ανεβοκατεβάσματος. Λίγο μετά, το μάτι έπεσε τυχαία σε μια αφίσα για μια δωρεάν συναυλία κλασικής μουσικής στην παλιά προτεσταντική εκκλησία Kierch zu Letzeburg από τους Duo de Salzburg. Είναι εκείνες οι εμπειρίες που θα δώσουν λίγο παραπάνω χρώμα και αναμνήσεις στο ταξίδι σου, plus ότι αυτές οι συναυλίες μέσα σε εκκλησίες τείνουν να γίνουν οι αγαπημένες σου.
75521834_783015582146153_7032580730370654208_o
Η βόλτα στο Λουξεμβούργο θα συνεχιστεί υπογείως. Συγκεκριμένα, αν θες να πάρεις μια καλή εικόνα του που ακριβώς στέκεσαι όταν φτάνεις στην πόλη, πρέπει σίγουρα να επισκεφτείς -και να μπεις μέσα του- τον Βράχο στον οποίο στέκεται. συγκεκριμένα το αξιοθέατο Casimates du Bock. Αρκετά κλειστοφοβικό και σκοτεινό, όμως η βόλτα μπορεί να είναι σύντομη, οπότε σίγουρα αξίζει την επίσκεψη σου.
75388141_780943999019978_4194931756714950656_o
Και από εκεί, πάλι χανόμαστε στα στενά της πόλης, έχοντας βάλει στόχο την απέναντι πλευρά. Το κάστρο Thungen, και λίγο από τη μοντέρνα γειτονιά της πόλης, την Kirchberg. Όχι τόσο για το ίδιο το κάστρο, όσο για τη βόλτα μέχρι εκεί. Αν επιλέξεις τη μακριά διαδρομή, θα είναι ένα μονοπάτι μέσα στο δάσος. Που σε κάνει να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε μια πόλη, στο κέντρο της Ευρώπης. Όταν φτάσεις εκεί ψηλά, θα έχεις ακόμα μία θέα του Βράχου που αξίζει τον κόπο, σίγουρα όμως, όχι τόσο, όσο η διαδρομή. Θα γυρίσεις σχεδόν από τα ίδια και θα πιεις ένα πόρτο στο Madeira Stuff -το ήξερες ότι το Λουξεμβούργου έχει τη μεγαλύτερη κοινότητα Πορτογάλων εκτός Πορτογαλίας;- και θα πάρεις το γυάλινο ασανσέρ για να ανέβεις και πάλι στα ψηλά στο κέντρο της πόλης.
74878558_783963522051359_4056622698703355904_o
Σάββατο  26 Οκτωβρίου 2019. 
Ξημέρωσε μέρα φωτεινή, πράγμα που έκανε τους οικοδεσπότες μας να μάς θυμίσουν πόσο τυχεροί είμαστε για αυτόν τον ήλιο, και τι ωραία που θα περνούσαμε σήμερα στο κάστρο Vianden που είχαμε προγραμματίσει να επισκεφτούμε.
Η πόλη Vianden μάγεψε και τον Victor Hugo που έγραψε και έμεινε εκεί για κάποιο διάστημα της ζωής  του, ενώ το κάστρο της σίγουρα θα μάς έδινε πολλούς ταξιδιωτικούς πόντους σε αυτήν την ανεπίσημη καταγραφή των κάστρων της Ευρώπης που έχουμε επισκεφθεί.
78347367_795444790903232_5206407073297858560_o
Για να φτάσουμε εκεί, πληρώσαμε ένα ημερήσιο εισιτήριο των 4€ που περιελάμβανε το τρένο για το Ettelburg και από εκεί το λεωφορείο 570 για την πόλη Vianden. Επιλέξαμε να μην πάρουμε και δεύτερο λεωφορείο (568) που θα μάς ανέβαζε στο κάστρο, καθώς η μέρα ήταν πανέμορφη, ο ήλιος λαμπερός και τα υπόλοιπα ποιητικά που θα έγραφε και ο Ουγκώ.
78326864_798023860645325_679087664401481728_o
Οπότε, από τη γέφυρα της πόλης που μάς άφησε το λεωφορείο ξεκινήσαμε την ανάβαση για το κάστρο χαζεύοντας παράλληλα στα μαγαζάκια και τα καφέ της πόλης, και την ηρεμία των κατοίκων και των λίγων επισκεπτών εκείνης της ημέρας. Το ίδιο το κάστρο αξίζει την επίσκεψη σου και εσωτερικά -ιδιαίτερα αν αγαπάς τα κάστρα, σίγουρα θες να περιπλανηθείς στις αίθουσες του και να μάθεις την ιστορία του. Αυτό που άξιζε όμως, λίγο παραπάνω, ήταν όταν από ένα παράθυρο του κάστρου εντοπίσαμε χαμένο στο βουνό κάτι σαν καταφύγιο και ζηλεύαμε τη θέα του. Φεύγοντας λοιπόν από το κάστρο και έχοντας ξυπνήσει η πεζοπορική μας διαίσθηση, ακολουθήσαμε ένα μονοπάτι που έλεγε ότι έβγαζε στο τελεφερίκ της πόλης με σκοπό να ανεβούμε σε αυτό το μάλλον καταφύγιο που βλέπαμε. Τελικά, το μονοπάτι μάς έβγαλε κατευθείαν στο καταφύγιο που τελικά ήταν καφέ, απολαύσαμε μία τοπική μπύρα στον ήλιο με κοντομάνικο τέλη Οκτωβρίου στο βουνό, και θαυμάσαμε ξανά και ξανά το κάστρο και από αυτήν την πλευρά της πόλης. Όπως θα κάναμε και κατά την κατάβαση με το τελεφερίκ, για να μην ακολουθήσουμε τα ίδια.
76706905_792689274512117_5674000330317103104_o
Λίγο ακόμα χρόνος περιπλάνησης στο Vianden, στα χαμηλά αυτή τη φορά, πλάι στον ποταμό, διάλειμμα για ένα croque-Madame στο Cafe Bruxelles, και σε χαλαρούς ρυθμούς ξεκινάμε την επιστροφή μας στο Ettelburg για να πάρουμε το τοπικό λεωφορείο που θα μάς άλλαζε χώρα και θα μάς πήγαινε στην Bastogne, στο Βέλγιο.
DIEKRICH
Δεν υπήρχε ιδιαίτερη βιασύνη από πλευράς μας, καθώς ξέραμε ότι εκεί θα φτάναμε βράδυ έτσι κι αλλιώς, οπότε είπαμε να κάνουμε και μια μικρή βόλτα, και να πάρουμε τον καφέ μας (καλά, και το κρουασάν) στο Diekirch. Κατεβήκαμε λοιπόν από το λεωφορείο μερικές στάσεις πριν από τον προορισμό μας, μόνο λίγη ώρα, για να γνωρίσουμε ακόμα μία πόλη του Λουξεμβούργου, μια πόλη με σήμα κατατεθέν τον γάιδαρο, και να δούμε πώς συμπεριφέρονται, τι κάνουν οι κάτοικοι των χωριών του Λουξεμβούργου ένα Σάββατο απόγευμα. Και ξανά στο 570 για την επιστροφή μας στο Ettelburg -είχαμε ημερήσιο εισιτήριο άλλωστε- για να πάρουμε τα πράγματά μας που με πολλή ευγένεια μάς είχαν κρατήσει στο δωματιάκι των υπαλλήλων έξω από τον σταθμό του τρένου και των λεωφορείων (χρήσιμο tip: ο σταθμός αυτός δεν έχεις lockers) για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας.
77297736_798024103978634_4712280036604903424_o
To Ettelburg, όπως και το Diekirch δεν έχει κάτι να σε κρατήσει για πολύ. Είναι αυτό που είπαμε προηγουμένως. Μένεις μόνο και μόνο για να αφομοιωθείς όσο μπορέσεις με τους ντόπιους και να τους γνωρίσεις ίσως λίγο καλύτερα στην καθημερινότητα τους. Να  γνωρίσεις τη ζωή εκτός πρωτεύουσας. Εκεί, το σημαντικότερο ίσως που μπορείς να επισκεφτείς είναι το Μουσείο για τον Στρατηγό Patton -και το graffiti έξω από αυτό. Όμως και η ίδια η βόλτα στην πόλη, ένα κάποιο Σάββατο απόγευμα, έχει στοιχεία τόσο μα τόσο λουξεμβουργιανά. Δηλαδή, ηρεμία, ηρεμία, ηρεμία.
78282444_798024577311920_1416958995700121600_o
Μια ηρεμία που τη χάλασε λίγο η αναμονή μας στη στάση για το λεωφορείο 537 που θα μας πήγαινε Bastogne και όταν πέρασε η προκαθορισμένη ώρα που έπρεπε να είχε περάσει, είχες ήδη αρχίσει να ανησυχείς γιατί σίγουρα αυτό δεν ήταν κάτι συνηθισμένα… λουξεμβουργιανό. Περάσαμε λοιπόν (ώρες αγωνίας) και τρέξιμο από το διπλανό καφέ  και πίσω στον σταθμό να καταλάβουμε τι είχε γίνει και δεν είχε περάσει το λεωφορείο και πώς θα φτάσουμε στην πόλη που θέλαμε. Οι ντόπιοι εξυπηρετικοί, αλλά δεν ήξεραν. Μέχρι που αρκετά αργότερα, καταφέραμε να φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι λόγω έργων που γινόντουσαν, το λεωφορείο δε μπορούσε να περάσει από το κέντρο της πόλης, αλλά από μία στάση λίγο έξω από αυτό. Και τη βρήκαμε αυτή τη στάση, και φτάσαμε πιο αργά απ’ ότι υπολογίζαμε εκεί που θέλαμε. Και ξέρεις κάτι, ναι μπορεί να ταλαιπωρηθήκαμε, να τσαντιστήκαμε και να εκνευριστήκαμε, να μετανιώσαμε για την επιλογή μας, αλλά είχαμε στο μυαλό μας ολόκληρη την ηλιόλουστη ημέρα που είχαμε περάσει, τα πρωινά λόγια και το χαμόγελο με την καλοπροαίρετη ζήλια του οικοδεσπότη μας για το πόσο τυχεροί ήμαστε που με τέτοιο ήλιο θα πάμε στο κάστρο, που μάλλον την ξεχάσαμε γρήγορα την ταλαιπωρία.
78426822_797055964075448_4721550255361884160_o
Μέχρι να φτάσουμε στην Bastogne και να κατευθυνθούμε στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει εκεί. Όπως είπα, είχε ήδη πάει αργά το βράδυ και ο δρόμος από τη στάση του λεωφορείου μέχρι το σπίτι, που ευτυχώς ήταν σύντομος καθώς και η πόλη είναι μικρή, αλλά και το σπίτι κοντά στο κέντρο, μάς επιφύλασσε την τελευταία περιπέτεια της ημέρας. Πάλι έργα στον δρόμο, το απόλυτο σκοτάδι από κάποιο σημείο και μετά, και όσο κι αν αισθάνεσαι σχετικά ασφαλής γιατί είσαι στο Βέλγιο, δεν παύει να έχεις μια σχετική αγωνία μέχρι να μπεις στο σπίτι και να τακτοποιηθείς. Όλα αυτά λοιπόν, συν τις οδηγίες για ένα check in που θα κάναμε μόνοι μας περνώντας μέσα από το γκαράζ του σωστού σπιτιού -που παραλίγο να γίνει του λάθους σπιτιού, η ξύλινη σκάλα στο έρημο σπίτι που ανεβήκαμε από το υπόγειο, μάς έδωσαν μια τελείως spooky ατμόσφαιρα για την πρώτη μας νύχτα στο Βέλγιο, μια ατμόσφαιρα κλασικού αμερικάνικου θρίλερ, που αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι ήταν περίοδος Halloween, σίγουρα ήταν ένα Halloween που δε θα ξεχάσουμε ποτέ. 

Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2019. 
Μετά τη χθεσινή ηλιόλουστη και ζεστή μέρα, το Βέλγιο μας υποδέχθηκε μουντό, γκρι και βροχερό. Ο λόγος όμως που είχαμε αποφασίσει να επισκεφτούμε την συγκεκριμένη πόλη μετά από πρόταση φίλης ήταν ένα μουσείο. Και συγκεκριμένα το Μουσείο του Πολέμου. Ένα μουσείο λίγα χιλιόμετρα έξω από το κέντρο της πόλης που αποφασίσαμε να τα περπατήσουμε ώστε να έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα και το μέρος που βρισκόμασταν. Είχαμε άλλωστε όλη την μέρα μπροστά μας. Πρώτη στάση για καφέ (ε καλά, το κρουασάν εννοείται!) στο Aux Delices de Marie, όχι τόσο για να ξυπνήσουμε καλά, αλλά περισσότερο για να συνειδητοποιήσουμε και τη χθεσινή μας περιπέτεια και να την αφήσουμε πίσω με γέλιο.

Με ψιλόβροχο, λοιπόν, συνεχίσαμε τη βόλτα στην πόλη, στον δρόμο για το Μουσείο, κάνοντας μία δεύτερη στάση στον Καθεδρικό της.
IMG_32664
Φτάνοντας στο μουσείο, αφιερώσαμε λίγο χρόνο στο μνημείο των στρατηγών απ’ έξω, αλλά και στην εικαστική έκθεση αφιερωμένη στην Ανατολική Γερμανία και την πτώση του τείχους με τα ζωγραφισμένα αυτοκίνητα trabant, αλλά και ζωγραφική πάνω σε κομμάτια του τείχους.
Ribbet collage
Η ίδια η ξενάγηση στο μουσείο είναι εντυπωσιακή. Σε παίρνουν από το χέρι τα μέλη μιας οικογένειας, το καθένα από την πλευρά του και σου εξηγούν με απλά λόγια πώς είχαν ζήσει τα γεγονότα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπαίνεις σε αίθουσες που έχει στηθεί ολόκληρο σκηνικό θεάτρου, πολλές φορές με αυθεντικά σκηνικά και σου εξιστορούνται πράγματα που δε φαντάζεσαι ότι συνέβησαν τότε. Και που δε θα ήθελες να συμβούν ποτέ ξανά. Όσο ανέφικτο κι απίθανο ακούγεται αυτό. Ώσπου όταν βγεις από το μουσείο, ο δρόμος της επιστροφής είναι αυτονόητο ότι θα γίνει με τα πόδια, περισσότερο για να χωνέψεις, να συνειδητοποιήσεις, να αφομοιώσεις όσα είδες και άκουσες. Θα περιμένεις βέβαια και να επιστρέψεις σπίτι, να βρεις εκείνη την ταινία Ardennes Fury να σου δείξει ακόμα περισσότερα για τη μάχη των Αρδεννών, αλλά και το βιβλίο «Σήμερα είμαστε ζωντανοί» του Emanouel Pirot για μια πιο μυθιστορηματική ματιά στη μάχη.
IMG_32637
Η ώρα έχει πάει ήδη μεσημέρι και στον δρόμο για το κέντρο της πόλης βρίσκουμε ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν. Ένα εστιατόριο – κρεοπωλείο Le petit creux ιδανικό για να μάς επαναφέρει στο σήμερα. Και λίγο πιο κάτω, ένα τσαγερί α λα γαλλικά που θα ενισχύσει και τις προμήθειες μας από τσάγια του κόσμου στο σπίτι. Η υπόλοιπη μέρα ήταν κυρίως βόλτα στον εμπορικό δρόμο της Bastogne, η οποία δεν είχε πολλά να προσφέρει, γιατί τα πρόσφερε όλα και με το παραπάνω μέσα στο Μουσείο. Οπότε, πλέον απολαμβάναμε τις τελευταίες ώρες του ταξιδιού μπαίνοντας και βγαίνοντας από μαγαζάκια και τσαγερί, μπυραρίες όπως την Brasserie Lamborelle, που μάλλον ήταν και η κατάλληλη για το κλείσιμο του ταξιδιού.

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2019. 
Η πτήση της επιστροφής ήταν και πάλι από το αεροδρόμιο Charleroi με Ryanair στις 6.20 το πρωί. Για να φτάσουμε εκεί από την Bastogne, η Flibco θα έκανε και πάλι το θαύμα της. Απλώς, έπρεπε να ξυπνήσουμε (ή να μην κοιμηθούμε) γύρω στις 2.30 τα ξημερώματα και να πάρουμε το λεωφορείο που θα μάς πήγαινε κατευθείαν στο αεροδρόμιο σε 1.30 ώρα. Α, και να διασχίσουμε ξανά τον spooky δρόμο με τις λεύκες (συγνώμη, με τα έργα) αποφεύγοντας λακούβες που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραίες. Η στάση που λεωφορείου ευτυχώς κοντά στο σπίτι, σε ένα ακόμα memorial του Στρατηγού Patton που μάλλον ήταν το πρόσωπο του ταξιδιού και ήταν αυτός που μάς αποχαιρέτησε επίσημα για το ταξίδι της επιστροφής. Τιμή μας και εις το επανιδείν! 
IMG_32673
Το ταξίδι αυτό κόστισε 234€/άτομο, συμπεριλαμβανομένων αεροπορικών εισιτηρίων με Ryanair, εισιτήριο λεωφορείου Charleroi – Luxemburg & Bastogne – Charleroi με Flibco, 4 διανυκτερεύσεις (2+2) σε Λουξεμβούργο και Bastogne σε δωμάτιο Airbnb, και ημερήσιο εισιτήριο με τρένο και τοπικά λεωφορεία Luxemburg-Vianden-Diekirch-Ettelburg-Bastogne.

ΥΓ: Το συγκεκριμένο post διαβάζεται καλύτερα με αυτό, γιατί το δίλημμα «που ζεις κανείς καλύτερα, εδώ ή στο Λουξεμβούργο» ίσως τελικά να μην είναι και τόσο δίλημμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s