Μέθανα | Στα μονοπάτια του ηφαιστείου.

[13 Σεπτεμβρίου 2020.]

Η πρώτη φορά που είχα επισκεφτεί τα Μέθανα ήταν 6 χρόνια πριν, τον Σεπτέμβριο του 2014. Μία συναυλία του αγαπημένου Φοίβου Δεληβοριά στο Ανοικτό Θεατράκι Καμμένης, λίγο πριν αφήσουμε πίσω το τότε καλοκαίρι, ήταν η αφορμή εκτός από μια υπέροχη μουσική βραδιά κάτω από τ’ αστέρια, να γνωρίσουμε και αυτό το μέρος που προηγουμένως, δε μας είχε περάσει ποτέ από το μυαλό να επισκεφτούμε. Μέγα λάθος. Η συναυλιακή εμπειρία τότε είχε καταγραφεί εδώ, ενώ οι υπόλοιπες εμπειρίες είχαν περιοριστεί σε μια ανάβαση στο Ηφαίστειο (φυσικά!), ένα μπάνιο στο Βαθύ και μια απογευματινή βόλτα στην πόλη των Μεθάνων.

Τον φετινό Σεπτέμβριο, στη δεύτερη επίσκεψή μας, λοιπόν, ήμασταν πιο οργανωμένοι. Ανεβήκαμε ξανά στο ηφαίστειο (φυσικά!) αλλά με τη βοήθεια του Volcanotrails.gr και ορειβατικού συλλόγου ΕΠΟΣ Φυλής, κάναμε μια εισαγωγή στο δίκτυο μονοπατιών του τόπου αυτού που τα τελευταία χρόνια όλο και αναπτύσσεται δυναμικά.

Το μονοπάτι λοιπόν που στάθηκε τυχερό να είναι το πρώτο που θα περπατήσουμε ήταν αυτό που μας κατέβασε από το ηφαίστειο των Μεθάνων στον οικισμό Άγιο Νικόλαο, με μια ενδιάμεση στάση στο χωριό Κάτω Μούσκα ή Παλαιά Λουτρά. Σε όλη τη διαδρομή, η θέα προς το Αγκίστρι, την Αίγινα -και το νησάκι Μονή, ήταν εντυπωσιακή, αλλά ακόμα πιο εντυπωσιακή ήταν η έντονη αντίθεση των χρωμάτων: το μπλε της θάλασσας, το πράσινο του πεύκου, το κόκκινο της ηφαιστειακής πέτρας.

Μετά την πεζοπορία, ένα μπάνιο στη θάλασσα είναι πάντα η καλύτερη κατάληξη. Και όταν η θάλασσα είναι και… θαυματουργή, ακόμα καλύτερα. Έτσι, λοιπόν, στην πόλη των Μεθάνων, αφού θαυμάσαμε το εντυπωσιακό κτίριο των θερμών πηγών που στέκει ακόμα εκεί να θυμίζει την δόξα μιας άλλης εποχής, καταλήξαμε στο σημείο της θάλασσας που καταλήγουν αυτές οι θερμές πηγές και ενώνονται με το θαλασσινό νερό. Μία πρόχειρη, αλλά και λίγο επικίνδυνη, κατασκευή λειτουργεί εκεί ως αποδυτήρια, ή κάτι να ακουμπήσεις τα πράγματα σου.

Όπως και στην προηγούμενη επίσκεψη, έτσι και τώρα, η εικόνα που μου άφησαν τα Μέθανα, όπως τα σκεφτόμουνα στο δρόμο της επιστροφής, ήταν αυτή της εγκατάλειψης σε μια προηγούμενη δεκαετία, χωρίς να νοιάζονται πραγματικά να αποκτήσουν την εικόνα που τους αξίζει. Ο μόνος λόγος που αυτή τη φορά η εικόνα ήταν λίγο πιο αισιόδοξη ήταν γιατί έμαθα για το Volcanotrails, και γνωρίζοντας τους ανθρώπους του και τα πράγματα (και θαύματα) που έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν για τον τόπο τους, ίσως τα επόμενα χρόνια, σε μια επόμενη επίσκεψη / πεζοπορία στα μονοπάτια τους, η εικόνα αυτή να είναι ακόμα καλύτερη. Έχω βάλει, έτσι κι αλλιώς, εκείνη την πεζοπορική διάσχιση της χερσονήσου στην to-do list, αλλά και τα λουτρά του Παυσανία που με κάποιον τρόπο μάθαμε ότι …αναβιώνουν και πρέπει να μάθω περισσότερα για αυτά. Και να τα δοκιμάσω.

Και επειδή, καλές οι πεζοπορίες και τα μπάνια και τα ιαματικά λουτρά, αλλά μετά από όλα αυτά θες και κάτι να φας στην εκδρομή σου, θα προτείνω δύο μέρη εδώ. Το πρώτο (και μάλλον το καλύτερο για μένα) είναι το Οινοθεραπευτήριο, δίπλα στο Ανοικτό Θεατράκι Καμμένης -και ήταν ακόμα καλύτερα, τότε, που άκουγες και στο soundcheck Αυτήν που περνάει, ενώ, αυτή τη φορά προτιμήσαμε το Καπηλειό στα Μέθανα, με άριστη, χαμογελαστή εξυπηρέτηση.

Μέθανα, σίγουρα θα τα ξαναπούμε τώρα που μάθαμε -για τα καλά- για σένα. Φαίνεται ότι υπάρχουν πολλά ακόμα να ανακαλύψουμε μέσα σου, κι ας μην το ξέρεις ούτε εσύ (ακόμα).

ΥΓ: Το post δε θα μπορούσε να διαβαστεί με άλλο soundrack παρά μόνο με αυτό. Αδυναμίες είναι και φαίνονται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s