Κάτι σαν roadtrip στις Δαλματικές Ακτές

Ήταν το πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό the after covid years. Φυσικά και θα είχε μια υπερβολή από μόνο του. 5 μέρες, 3 χώρες, αρκετές πόλεις, πολλά χιλιόμετρα, οδικώς και πεζοπορικώς. Ήταν δηλαδή όπως πρέπει να είναι ταξίδια. Κάποια ταξίδια. Αυτά που έχεις ανάγκη πολύ. Γεμάτα.

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2022.

Πρωινή πτήση στις 08.55 με Volotea για Dubrovnik. Πρώτη φορά με την συγκεκριμένη εταιρεία, πρώτη φορά στην χώρα. Εννοείται ότi έχεις κοιμηθεί ελάχιστα. Οπότε κερδίζεις μια πολυτέλεια για τον εαυτό σου, αυτοκίνητο μέχρι το αεροδρόμιο και Αετοί Parking. Εννοείται ότι έχεις φτάσει ΠΟΛΥ νωρίς. Είπαμε, πρώτη φορά με τη συγκεκριμένη εταιρεία -δεν έχεις ακούσει και τα καλύτερα για το τι θα αντιμετωπίσεις-και είσαι αναγκασμένη και να ταξιδεύεις με ταυτότητα γιατί δεν πρόλαβες να ανανεώσεις το διαβατήριο. Όλα πήγαν καλά τελικά, μέχρι που πρόλαβες να διαβάσεις και μερικές ψηφιακές σελίδες στο ereader σου. Αλλά και να περπατήσεις, να νιώσεις ξανά τις ώρες αναμονής του αεροδρομίου, να χαθείς στους διαδρόμους του ψάχνοντας απλώς την τουαλέτα, που ναι, και αυτό μέρος του ταξιδιού είναι.

Άφιξη στο Ντουμπρόβνικ στις 09.35. Μικρό αεροδρόμιο που όμως καταλαβαίνεις ήδη πόσο μεγάλες δόξες γνωρίζει λόγω του τηλεοπτικού τουρισμού (μεγάλη η χάρη σου Games of Throne), και άρα πάντα, ανάλογα με τις καθημερινές πτήσεις, έξω από την πύλη αφίξεων θα σε περιμένει το Airport Shuttle bus να σε μεταφέρει στο κέντρο με την ίσως πρώτη εντυπωσιακή διαδρομή που θα κάνεις και θα δεις την Αδριατική από ψηλά πλησιάζοντας. Το δωμάτιο που είχαμε κλείσει ήταν «πιο κέντρο πεθαίνεις». Κυριολεκτικά. Γιατί για να ανέβεις όλες αυτές τις στενές και απότομες σκάλες του ιστορικού κέντρου και να το φτάσεις, ειδικά μετά από το βραδινό γεύμα ή μετά από λίγο κροατικό κρασί παραπάνω, όντως πέθαινες. Αλλά άξιζε. Ήσουν 2 λεπτά (λαχανιασμένα λεπτά ίσως) από την Stradun, τον τουριστικότερο-εμπορικότερο-κεντρικότερο πεζόδρομο της πόλης. Και ήταν καλό αυτό. Οπότε: Βαλίτσες στο δωμάτιο και έφυγες. Η πρώτη εξερευνητική βόλτα στην άγνωστη χώρα και πόλη. Με το που φτάνεις στον πεζόδρομο λοιπόν, το πρώτο σοκ. Που ήταν όλος αυτός ο κόσμος; Κανείς δε φοράει μάσκες εδώ πέρα, είναι τόσοι πολλοί. Άρχισες να χάνεσαι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, ο χάρτης στην τσάντα, στενάκια, μικρότερα στενάκια, σκάλες, πολλές σκάλες, κόσμος, ΠΟΛΥΣ κόσμος, γκρουπ με αρχηγούς που κρατάνε φωτογραφίες από το GoT -εντάξει παιδιά κι εγώ την είδα τη σειρά, δεν έκανα έτσι, χαμός. Μέχρι που φτάνεις στο λιμάνι και κάπως ηρεμούν τα πράγματα. Βρίσκεις ένα ήρεμο cafe να πιεις μια πρώτη κροατική μπύρα να ρίξετε ρυθμούς να δείτε πώς θα αντιμετωπίσετε όλον αυτόν τον κόσμο. Και γυρνάτε στο δωμάτιο για έναν μεσημεριανό ύπνο, γιατί είπαμε, πρωινή πτήση και άυπνοι.

Και ήταν ίσως το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσαμε να κάνουμε τη δεδομένη στιγμή γιατί αυτό που ακολούθησε την σιέστα μας ήταν ίσως το ωραιότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις στο Dubrovnik και να το απολαύσεις στο έπακρο. Πρώτη πεζοπορία, με αρκετή κόντρα, για να μιλήσω και λίγο ορειβατικά. Αντί να πάρουμε το τουριστικό τελεφερικ λοιπόν για το κάστρο, πήραμε το μονοπάτι -δεν είδαμε πολλούς ακόμα, είναι η αλήθεια, να το κάνουν αυτό. Καλύτερα. Σε κάθε γωνία και μια αναπαράσταση της Σταύρωσης που όσο ανέβαινες τόσο περισσότερο την ένιωθες. Αλλά και όσο ανέβαινες τόσο χόρταινες (ή δεν χόρταινες τη θέα). Μέχρι να φτάσεις τελικά στην κορυφή του λόφου Srd, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, και φυσικά να τα ξεχάσεις όλα.

Η επιστροφή έγινε από την άσφαλτο -ελπίζαμε σε πιο ευθύ δρόμο, είχε ήδη σχεδόν σκοτεινιάσει άλλωστε, και ήταν επίσης μαγική αυτή η εικόνα του κόκκινου ορίζοντα της Αδριατικής με τα φωτάκια που σιγά σιγά άναβαν στην πόλη. Φτάνοντας πάλι πίσω στην Stradum, τα πράγματα έχουν ηρεμήσει λίγο, τα κρουαζιερόπλοια με τις ορδές τουριστών φύγανε μάλλον, οπότε μπορείς πλέον να κυκλοφορήσεις λίγο πιο άνετα. Βέβαια, αν θες να κάτσεις για φαγητό κάπου στην παλιά πόλη, μάλλον θα ζοριστείς λίγο. Εμείς βρήκαμε το Mama’s pot τελικά, και για ένα βράδυ ήταν ίσως εντάξει. Τα υπόλοιπα θα παίζαμε σίγουρα εκτός παλιάς πόλης. Σίγουρα.

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2022.

Ξυπνητήρι όσο νωρίς αντέχουμε -να προλάβουμε τον χαμό και φύγαμε. Γιατί σήμερα είχαμε σκοπό να κάνουμε το τουριστικότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις στο Dubrovnik: Να περπατήσεις γύρω γύρω από τα τείχη του. Ναι είναι τουριστικό, ναι είχε κόσμο ακόμα και την ώρα που ανοίγουν-λιγότερο, αλλά είχαν, ναι πάντα κάποιο κομμάτι θα είναι κλειστό λόγω γυρισμάτων -τώρα που μάθανε το κόλπο, αλλά θεωρώ αξίζει τον κόπο, και το περπάτημα. Ειδικά αν την προηγούμενη μέρα έχεις χορτάσει όλη την πόλη από ψηλά και προσανατολίζεσαι κάπως καλύτερα. Σχεδόν ένα δίωρο κράτησε αυτό, όσο χρειαζόταν για να γεμίσει ξανά το κέντρο με κόσμο. Οπότε πήραμε κι εμείς τον δρόμο σιγά σιγά για την νέα πόλη. Εκεί βγάλαμε ακτοπλοϊκά εισιτήρια για το νησάκι Koločep -αντί του διάσημου Lokrum, είπαμε πόσο GoT να αντέξεις σε 3 μέρες, και μάλλον και αυτό ήταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσαμε να κάνουμε δεδομένο… του κόσμου. Μέχρι την ώρα της αναχώρησης του πλοίου είχαμε και χρόνο για μια επίσκεψη και μια ακόμα δοκιμή της επίσης κροατικής μπύρα στο DBC (Dubrovnik Beer Company). Το νησάκι αυτό, λοιπόν, είναι ένα από τα 3 νησάκια του συμπλέγματος Elaphiti (μαζί με το Lopud και το Sipan) με πληθυσμό μόλις 163 κατοίκους. Ιδανικό για μπάνιο, αλλά τελικά και εδώ εμείς προτιμήσαμε την πεζοπορία. Ένα μονοπάτι που έκανε σχεδόν τον κύκλο του νησιού, έφτανε στον φάρο του (όχι που θα τον άφηνα και αυτόν τον φάρο) και γυρίζει από την άλλη πλευρά.

Τα τελευταία χιλιόμετρα έγιναν και με κάτι σαν βάδην μην ξεχαστούμε από τον… κροατικό Σκοπελίτη εδώ. Αλλά όχι μόνο δεν ξεχαστήκαμε, αλλά προλάβαμε να απολαύσουμε ακόμα ένα ηλιοβασίλεμα στο λιμάνι του νησιού πίνοντας (ακόμα μία) κροατική μπύρα. Ηλεκτρολύτες δηλαδή. Στην επιστροφή, και έχοντας πια βραδιάσει για τα καλά, θα μείνουμε λίγο ακόμα στην ήρεμη νέα πόλη και θα επιλέξουμε για το δείπνο μας το Bon Appetit, που σίγουρα απέχει κάπως από τα ΠΟΛΥ τουριστικά εστιατόρια του ιστορικού κέντρου. Επιστροφή στην παλιά πόλη με αστικό λεωφορείο και όλα εύκολα, ξεκούραση γιατί τις επόμενες μέρες έχουμε Countries Hopping.

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2022.

Πρωινό ξύπνημα στις 06.40, διάσχιση της Stradum εντελώς άδεια -μόνο και μόνο για αυτό αξίζει τον κόπο το ξύπνημα και φύγαμε για Βοσνία & Ερζεγοβίνη με Viator. Συγκεκριμένα με αυτό: Mostar και Kravice waterfalls. Οι μέρες συνεχίζουν να είναι ηλιόλουστες, η διαδρομή υπέροχη -δεν είναι άδικα μια από τις πιο ωραίες χώρες για roadtrip η Κροατία, ο χρόνος στα σύνορα αρκετός, αλλά ανεκτός, και έφτασες Mostar. Στην υπέροχη αυτή μικρή πόλη που κάποτε ανήκε σε μια πλούσια χώρα και τώρα είναι από τις πιο φτωχές, βασιζόμενη μόνο στον τουρισμό. Και της αξίζει. Ο τουρισμός που έχει εννοώ.

Και εδώ πολύς κόσμος, πιο βαλκανικός κόσμος, τούρκικα παζάρια στον κεντρικό δρόμο της πόλης, τούρκικα φαγητά και τζαμιά, πιτσιρίκια που βγάζουν το εισόδημα της ημέρας πηδώντας από την ξακουστή γέφυρα της πόλης, αμέτρητα σουβενιράδικα με ό,τι μπορείς να φανταστείς. Αλλά και σημάδια πολέμου, γιατί και αυτά είναι μέρος της ιστορίας, και κυρίως αυτά είναι που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Όμως όταν η μέρα ξέρεις ότι θα έχει και κάτι πιο φυσιολατρικό, περιμένεις και αυτό για να αποφασίσεις ποιο θα είναι το highlight της ημέρας (και του insta feed σου). Και όσο όμορφη πόλη, και κυρίως όμορφους ανθρώπους συναντήσαμε στο Mostar (και μια εξαιρετική ξεναγό!), άλλο τόσο ενθουσιαστήκαμε με τους καταρράκτες Kravice.

Όχι φυσικά ότι ήταν οι εντυπωσιακότεροι καταρράκτες που έχουμε δει -δεν είχαν καν τόσο πολύ νερό τη συγκεκριμένη εποχή, όμως είναι φύση. Αγνή φύση -εντάξει, με καναδυο ξύλινες προσθήκες για την διευκόλυνση κάποιων τουριστών. Βγάλαμε παπούτσια, βουτήξαμε, βγάλαμε εκατό φωτογραφίες που δεν είδαμε ποτέ, ήπιαμε ακόμα μία μπύρα και τη βγάλαμε φωτογραφία μπροστά από τους καταρράκτες, βγάλαμε φωτογραφία τον χάρτη με τα μονοπάτια της περιοχής για να επιστρέψουμε. Γιατί αυτά τα πιο τουριστικά ταξίδια συνήθως για αυτόν τον λόγο γίνονται: ως μια πρώτη αναγνωριστική επίσκεψη για να ξέρεις που θα εστιάσεις την επόμενη φορά. Επιστροφή στο Dubrovik αργά το απόγευμα και ξανά στη νέα πόλη, λίγο πιο δίπλα από το χθεσινό Bon Appetit, βρήκαμε το Pizzeria Quattro, και ήταν ακόμα μια εξαιρετική επιλογή -και σπάσαμε λίγο και την μπύρα εντός μας με κρασί Αδριατικής.

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2022.

Με αγορά και απόφαση τελευταίας στιγμής, ξανά ξύπνημα στις 06.40, αυτή τη φορά με προορισμό την επόμενη χώρα του ταξιδιού, Μαυροβούνιο και συγκεκριμένα το Montenegro Full Day trip from Dubrovnik. Αυτή η διαδρομή είναι ακόμα πιο τυπική διαδρομή roadtrip στις Δαλματικές ακτές (και το απολαμβάνετε ακόμα περισσότερο αν δεν οδηγάτε εσείς). Η πρώτη στάση της σημερινής ημέρας, αφού χορτάσαμε πραγματικά το ταξίδι στον κόλπο του Kotor έγινε στο Perast και στην Lady of Rocks, όπου φτάσαμε με καϊκάκι.

Εδώ, σύμφωνα με τον θρύλο, οι ντόπιοι ναυτικοί έδωσαν όρκο στην εικόνα της Παναγίας με το Βρέφος που βρέθηκε σε έναν βράχο στη θάλασσα. Κατά την επιστροφή τους από κάθε επιτυχημένο ταξίδι έβαζαν έναν βράχο στον κόλπο και με τον καιρό προέκυψε το μικρό νησί. Αν είχαμε λίγο ακόμα χρόνο εδώ, σίγουρα θα άξιζε και μια βόλτα στο Perast, αλλά είπαμε. Αναγνωριστικό ταξίδι. Επόμενη στάση, και τελικά ίσως το highlight της ημέρας, η πόλη του Kotor.

Υπέροχα γραφική, με κόσμο τόσο όσο χρειάζεται. Δεν προλάβαμε να ανεβούμε στην ψηλότερη εκκλησία για τη θέα, προλάβαμε όμως να χαθούμε στα στενά, να μετρήσουμε (όντως) πολλές γάτες, να περπατήσουμε κι εδώ λίγο πάνω στα τείχη της πόλης, κι ας μην έχουν την αίγλη του Dubrovnik, και να δώσουμε την υπόσχεση ότι σίγουρα θα επιστρέψουμε εδώ. Ίσως και για διανυκτέρευση.

Και συνεχίζουμε με την Budva. Ε εντάξει, εδώ πια έχουμε πλησιάσει αρκετά στο ελληνικό στοιχείο, ή μάλλον πιο συγκεκριμένα στην τουριστική ανάπτυξη ενός παραθαλάσσιου ελληνικού χωριού τη δεκαετία του 70. Δεν πήγε πολύ καλά αυτό. Πήγαν όμως καλύτερα οι τοπικές μπύρες στο Casper πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής για το τελευταίο μας βράδυ στο Dubrovnik.

Και μιας και ήταν το τελευταίο μας βράδυ, επιστρέφουμε στην παλιά πόλη, είναι έτσι κι αλλιώς πιο ήρεμη τα βράδια, και στο Alamaka Tapas Bar, για να το αποχαιρετήσουμε με το υπέροχο κρασί του, αλλά και στο Peppino’s Gelato, best in Dubrovnik όπως (αυτο)διαφημίζονται. Εντάξει, καλό ήταν. Για τελευταία φορά ανάβαση των αμέτρητων σκαλιών για το διαμερισματάκι μας πριν αποχαιρετήσουμε αυτήν την πρώτη μας φορά στην Κροατία! (και τη Βοσνία&Ερζεγοβίνη! Και το Μαυροβούνιο!).

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2022.

Πτήση επιστροφής στην Αθήνα ξανά με Volotea λοιπόν. Λεωφορείο για αεροδρόμιο και πάλι με τα εισιτήρια που είχαμε βγάλει κατά την άφιξή μας, και όλα εύκολα. Και μια τελευταία φωτογραφία της ανατολής από τις πύλες τις παλιάς πόλης για να σου δώσει αφορμές αύριο στο γραφείο για τις νέες ιστορίες που θα έχεις να διηγηθείς. Θυμάσαι τότε που….;

Το κόστος του ταξιδιού, συμπεριλαμβανομένων των αεροπορικών εισιτηρίων, της διαμονής, των ημερήσιων εκδρομών σε Βοσνία&Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο αλλά και στο νησάκι Kolocep ήταν 420.44€. Όχι φτηνό, αλλά και όχι ακριβό, αν αναλογιστούμε το κόστος ζωής των πάντων στην Κροατία (ξαφνικός τουρισμός λέγεται!), το ότι προσπαθήσαμε να αποφύγουμε τις μεγάλες τουριστικές παγίδες, η διαμονή μας ήταν ακριβώς στο κέντρο, αλλά χωρίς να είναι κάτι το εντυπωσιακό σε τιμή και μέγεθος, και οι ημερήσιες εκδρομές είχαν ένα μέσο κόστος για το είδος τους και μια ευκολία για κάποιον που δεν ήθελε να νοικιάσει δικό του αυτοκίνητο, και παράλληλα να κερδίσει χρόνο και μέρη από το να χρησιμοποιούσε το τοπικό οδικό δίκτυο.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s