Σύρος – Τήνος | Ένα μικρό island hopping στις Κυκλάδες.

[Δευτέρα 29 Ιουνίου – Κυριακή 5 Ιουλίου 2020]

Πέρυσι τέτοιο καιρό, ενθουσιασμένοι για την πρώτη εξόρμηση στα νησιά μετά από ένα κανονικό λοκντάουν, σβήναμε και γράφαμε στο χαρτί το πρόγραμμα που θέλουμε να ακολουθήσουμε, τα νησιά που θα πάμε, ή που δε θα πάμε, σε ποιες παραλίες θα κάνουμε μπάνιο, σε ποια μονοπάτια πλάι στη θάλασσα θα περπατήσουμε. Το μόνο δεδομένο μας ήταν ότι κάποια στιγμή έπρεπε να είμαστε Σύρο. Λίγο πριν, ιδανικά, θα θέλαμε να είμαστε Αμοργό. Μόνο που δεν υπήρχε (πολύ) εύκολος τρόπος να γίνει αυτό. Έτσι, σκεφτήκαμε «Πάμε Τήνο;». Και πήγαμε. Και από εδώ και πέρα, στη συνέχεια του κειμένου, η Τήνος θα αναφέρεται ως Νησάρα. γιατί είναι νησάρα. Πάμε να τα πούμε από την αρχή για αυτό το μικρό island hopping στις Κυκλάδες.

Δευτέρα 29 Ιουνίου 2020.
Πρωινό καράβι λοιπόν από Πειραιά για Τήνο. Εισιτήρια αγορασμένα από ferryhopper φυσικά, scan στο κινητό για να μπούμε στο πλοίο και στις 4 περίπου ώρες που διαρκεί το ταξίδι νομίζω πήρα το πρώτο ψήσιμο, ροδοκοκκίνισμα στο κατάστρωμα. Ναι. Δεν ήθελα για κανέναν λόγο να μπω μέσα. Όχι άλλο μέσα. Μόνο έξω, να κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Αυτό μου είχε λείψει.



Γύρω στις 12 λοιπόν, να ‘μαστε στη Χώρα της Τήνου, και με τον αέρα κατευθείαν να μας καλωσορίζει και να κάνει την παρουσία του αισθητή – και να μας θυμίζει που βρισκόμαστε και τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις επόμενες μέρες. Κατευθυνόμενοι αρχικά στο airbnb δωματιάκι μας, το οποίο ήταν σε πολύ βολικό σημείο στη Χώρα, αλλά την ίδια στιγμή και ήσυχο, και μετά τις πρώτες διευρευνητικές βόλτες στη Χώρα μεταξύ θρησκευτικών εικόνων, ταμάτων και κομποσχοινιών, μπαίνουμε στο δημοτικό λεωφορείο του νησιού και πάμε όπου πάει. Για την ακρίβεια μπροστά έλεγε Πόρτο. Οκ, εμείς θυμηθήκαμε αμέσως την Πορτογαλία και την υπέροχη χρωματιστή πόλη, αυτό εννοούσε την παραλία Άγιος Ιωάννης Πόρτο.

Και ακόμα και τώρα που θυμάμαι εκείνη την πρώτη βουτιά του καλοκαιριού στην άδεια παραλία, με τα κρύα ακόμα νερά. Ξέχασα και το λοκντάουν που είχαμε ζήσει τον Απρίλη, που γυρνούσαμε από το σούπερ μάρκετ και βγάζαμε στο μπαλκόνι τις σακούλες, που πλενόμασταν με αντισηπτικό 5 φορές της μέρα. Με εκείνη την πρώτη βουτιά, ένιωσα πως ξεκινήσαμε από την αρχή. Και όλα ήταν καλά. Εκτός του ότι δεν είχε άλλο λεωφορείο να γυρίσουμε πίσω στην Χώρα. Αλλά και αυτό καλό ήταν. Γιατί αν υπάρχει ένα είδος μονοπατιού που αγαπώ λίγο παραπάνω είναι το νησιωτικό είδος που περπατάς και έχεις τη θάλασσα να σε συντροφεύει σε όλη τη διαδρομή. Και αυτό ακριβώς περπατήσαμε, περίπου μέχρι τον Άγιο Φωκά και την Αγκάλη και μετά, λίγο άσφαλτος, λίγο ενδοχώρα, φτάσαμε στον προορισμό μας. Στο μεταξύ κάναμε πολλές ακόμα βουτιές, μία σε κάθε παραλία σχεδόν, αράγματα κάτω από αλμυρίκια, είδαμε καφέ και καντίνες να μην έχουν ανοίξει ακόμα ή να ετοιμάζονται για να ανοίξουν από Ιούλιο -είχε χαθεί δηλαδή ήδη ένας μήνας. Γι’ αυτούς ήταν δύσκολο, για μας ιδανικό. Γι’ αυτό δώσαμε την άτυπη υπόσχεση ότι θα επιστρέψουμε ακριβώς εκεί για να τους βρούμε ανοιχτούς και να πιούμε μία μπύρα παραπάνω. Ναι θα το κάνουμε.

Το βράδυ, με τον αέρα να συνεχίζει να φυσάει και να σου απορρίπτει σχέδια για καλοκαιρινά αέρινα φορεματάκια, κάναμε τις πρώτες πιο εντατικές βόλτες στην Χώρα του νησιού. Το μέρος που είναι σίγουρα στενά συνδεδεμένο με τον θρησκευτικό τουρισμό, όμως που στα σοκάκια του βρίσκεις θησαυρούς, Όπως το καφέ βιβλιοπωλείο Αντίλαλος που θα περάσεις και θα ξαναπεράσεις και θα κάτσεις να το χαζεύεις πριν μπεις μέσα, ή το πολύχρωμο Κουτούκι της Ελένης, που αποκλείεται να μην έχεις διαβάσει για αυτό όταν ψάχνεις που θα φας σήμερα. Αλλά και να μην έχεις διαβάσει, αποκλείεται να μη σου ανοίξει την όρεξη, περνώντας από δίπλα του. Με λίγα λόγια, πρώτη βουτιά του καλοκαιριού σε υπέροχα κυκλαδίτικα νερά, φανταστικό μονοπάτι πλάι στη θάλασσα, νοστιμότατο φαγητό σε παραμυθένιο μέρος… ε ναι. Δεν είχαμε σκεφτεί κάτι καλύτερο για την πρώτη αυτή μέρα των (ανεπίσημων) διακοπών μας.

Τρίτη 30 Ιουνίου 2020.
Επειδή λοιπόν χθες είδαμε στην πράξη ότι με τα λεωφορεία του νησιού μάλλον δε θα τα πάμε και πολύ καλά τις επόμενες μέρες, όσον αφορά τη συχνότητα των δρομολογίων, ένα μικρό Renault Twingo από την Βιδάλης Rent-a-car, θα γινόταν το μεταφορικό μας μέσο από σήμερα. Ξεκινήσαμε νωρίς με στόχο να πιούμε τον πρώτο μας καφέ στην πιο διάσημη παραλία του νησιού, την Κολυμπήθρα. Και το χθεσινό σοκ συνεχίζεται, καθώς ακόμα κι εκεί τίποτα δεν είχε ανοίξει ακόμα. Ούτε καν έχει μπει στη θέση της η διάσημη πολυθρόνα. Όμως της τα συγχωρούμε όλα καθώς ο αέρας έχει πέσει λίγο, και το -ας το πούμε- δεύτερο μπάνιο μας στο νησί είναι εξίσου απολαυστικό με το πρώτο.

Αφού λοιπόν απολαύσαμε τη σχεδόν άδεια και ήρεμη, αυτή παραλία, ξεκινήσαμε την εξερεύνηση στην ενδοχώρα της Τήνου και τα γραφικά -όπως λέγανε όλοι- χωριά της. Με αφετηρία, ίσως το πιο αγαπησιάρικο χωριό, Αγάπη. Και, αν και σχεδόν μεσημέρι με τον κυκλαδίτικο ήλιο να σε ζεσταίνει τόσο που να ξεπερνάει το κυκλαδίτικο αεράκι, ήθελες την ώρα που βολτάρεις στα γραφικά σοκάκια του χωριού και την κάμαρα του Αγάπιου να κρατάς ένα χέρι. Το ίδιο και όταν έπινες την πορτοκαλάδα μπλε -δεν είχες άλλωστε πολλές επιλογές από το μικρό παντοπωλείο, κι ας το λέγανε «Ό,τι να ναι»- ξαπλωμένη σε δύο γόνατα κάτω από τα πλατάνια της μικρής κεντρικής πλατεία, αφού πρώτα είχες ξεδιψάσει από τη βρύση του χωριού.

Όπως είπα, όμως, είχε ήδη πάει σχεδόν μεσημέρι και πλησίαζε η ώρα του φαγητού. Μπήκαμε και πάλι στο αμάξι και κατευθυνθήκαμε στο χωριό Αετοφωλιά, μετά από ένα γρήγορο πέρασμα και από το χωριό Καλλονή. Στο χωριό Αετοφωλιά, υπάρχει μια μικρή ταβέρνα με όνομα Στα φυσ’ αέρα, και ΕΚΕΙ ΘΑ ΦΑΣ ΙΣΩΣ ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΦΑΓΗΤΟ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ. Τόσο ενθουσιασμένη λοιπόν για να βάλω και τα κεφαλαία. Δεν είχε πολύ κόσμο όταν πήγαμε – εμείς και άλλο ένα ζευγάρι Γάλλων. Προσεγμένο ταβερνάκι και πανέμορφος χώρος, απίστευτα ψαγμένοι ιδιοκτήτες και ευγενικοί και χαμογελαστοί, όλα δηλαδή όπως θα έπρεπε να είναι πάντα. Είναι ίσως το πρώτο πράγμα που λέω σε κάποιον όταν με ρωτάει «Πάω Τήνο, για πες..».

Επόμενη στάση της σημερινής (γεμάτης) ημέρας, το δεύτερο πιο αγαπησιάρικο και μουσικό χωριού του νησιού: Βώλαξ. Εκεί που πόρτες και παράθυρα και τοίχοι σπιτιών φέρουν στίχους από ποιήματα και τραγούδια. Γυρνάγαμε το χωριό και τραγουδάγαμε. Φωτογραφιζόμασταν μέσα σε ξυλόφουρνους πλάι σε στίχους του Γκάτσου, ή δίπλα σε γλάστρες με τους στίχους του Θαλασσινού σκεφτόμενοι το τελευταίο λάιβ του που είχαμε πάει. Και ήταν τόσο όμορφα. Και τότε και τώρα. Μέχρι που κάτσαμε για τον απογευματινό καφέ (ελληνικό, φυσικά) συνοδεία γαλακτομπούρεκου στο καφενείο της κεντρικής πλατείας για να δέσει η γλύκα της ημέρας.

Αλλά η μέρα δεν είχε τελειώσει ακόμη. Είχε πολλά να μας δείξει ακόμα. Το χωριό Κουμαρος για παράδειγμα και από εκεί την ανάβαση στο Ξώμβουργο, τον εντυπωσιακό βράχο που ξεχωρίζει από μακριά, σχεδόν από παντού στο νησί.

Όπως και όλα εκείνα τα μικρά και μικρότερα χωριά και περιστερώνες που περνούσαμε και άλλοτε σταματούσαμε άλλοτε όχι, μέχρι να φτάσουμε στα Δυο Χωριά, το, επίσης, υπέροχο πράσινο χωριό με τα πολλά νερά του, τη γραφική πλατεία και το Στο Καπάκι, εκεί που θα ήθελες να βρίσκεσαι πάντα στο τέλος μιας τέτοιας μέρας, να ανοίξεις μια μπύρα, να κλείσεις τα μάτια, και από πίσω να παίζει Θανάσης και Αρλέτα. Και να έχεις γείρει το κεφάλι σου σε έναν ώμο.

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2020.

Σήμερα, η πυξίδα έδειχνε βόρεια. Αλλά επειδή χθες την πατήσαμε και φύγαμε χωρίς καφέ με την ελπίδα να βρούμε εκεί, σήμερα κάναμε πρώτα μια στάση στο Μικρό Καφέ της Χώρας για ένα καλό πρωινό, και ύστερα συνεχίσαμε για όλα τα υπόλοιπα. Πάνορμος λοιπόν και πρώτη στάση για μπάνιο μετά από μικρή πεζοπορία στην Αγία Θάλασσα και το γραφικό εκκλησάκι και φάρο. Και πριν φύγουμε, μια περιπλάνηση στο γραφικό λιμανάκι του Πάνορμου, αλλά και την παραλία της Ρόχαρης -που ούτε αυτή είχε ανοίξει ακόμα.

Επόμενη στάση φυσικά και ήταν ο Πύργος, το γνωστό «ωραιότερο χωριό των Κυκλάδων», με το σπίτι, Μουσείο πια, του Γιαννούλη Χαλεπά, του σπουδαίου αυτού καλλιτέχνη, το Νεκροταφείο του χωριού, και φυσικά η πανέμορφη κεντρική πλατεία, με τον μεγάλο πλάτανο στη μέση και τα καφενεδάκια που συναγωνιζόντουσαν για το καλύτερο γαλακτόμπουρεκο -ναι, ο ανταγωνισμός μερικές φορές κάνει καλό, τις περισσότερες μάλλον.

Πέρα από την Αγία Θάλασσα, δεν είχαμε χορτάσει πολύ όμως θάλασσα σήμερα, μόνο ήλιο. Οπότε σειρά έχουν τα Υστέρνια, ή μάλλον ο όρμος Υστερνίων, που ακόμα δεν έχω καταλήξει σε συμπέρασμα αν όντως άξιζε αυτό το κατέβασμα στη θάλασσα από έναν δρόμο με πολλές στροφές και να βλέπεις τον γκρεμό και τη θάλασσα από κάτω -όσο εντυπωσιακό κι αν ακούγεται. Όχι εντάξει, ψέματα λέω. Άξιζε. Στην Τήνο άλλωστε αξίζουν τα πάντα.

Όπως άξιζε ακόμα περισσότερο και το επόμενο χωριό που συναντήσαμε, η Κάρδιανη, επίσης με τόσο πράσινο -να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε κυκλαδονήσι, και ο όρμος Γιαννάκη με την ταβέρνα Ντίνος που μας βρήκε το σημερινό μεσημέρι. Και από εκεί, πίσω στη Χώρα, ξεκούραση -ναι, οι δύο τελευταίες μέρες μας είχαν ξεθεώσει και έπρεπε να ηρεμήσουμε σώμα, αλλά κυρίως πνεύμα, και μάτια για όσα νέα είδαν. Οπότε μια σύντομη απογευματινή βόλτα στη Χώρα και στην Παναγία -κυρίως για να μην απαντήσω «Όχι» στην πρώτη ερώτηση που σου κάνει κάποιος αν του πεις ότι πας Τήνο, και ξεκούραση για σήμερα.

Τρίτη 2 Ιουλίου 2020.

Προτελευταία μέρα μας στο νησί και τελευταία με αυτοκίνητο. Ξυπνάμε νωρίς λοιπόν, και λίγο πριν το παραδώσουμε, κατευθυνόμαστε στην παραλία Λυχναφτια -guilty: το βάλαμε και λίγο σε χωματόδρομο, αλλά προσεκτικά. Άδεια παραλία και πάλι, ήταν και νωρίς το πρωί, μόνοι μας, λοιπόν, ξανά, ή μάλλον με μόνη παρέα 2 γαϊδουράκια, και ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν για το μάλλον τελευταίο μπάνιο στο νησί.

Πίσω στη Χώρα, παράδοση αυτοκινήτου και μάς είχε μείνει κάτι ακόμα να δοκιμάσουμε μήπως βρούμε και εμείς αυτό το θρησκευτικό πνεύμα του νησιού, γιατί με την τόση τουριστικοποίηση της Παναγίας Ευαγγελίστριας της Τήνου δεν τα πήγαμε πολύ καλά -ακόμα ψάχνουμε αυτόν τον έναν άνθρωπο που έχει τα κλειδιά για την Πινακοθήκη. Οπότε πήραμε το λεωφορείο της γραμμής και κατευθυνθήκαμε στο Μοναστήρι της Αγίας Πελαγίας. Μπα, κι εκεί τα ίδια. Μακριές φούστες για τις γυναίκες και παντελόνια για τους άντρες, και βλέμμα αηδίας αν πας να πεις κάτι άλλο, να δικαιολογήσεις τη βερμούδα μέχρι κάτω από το γόνατο ας πούμε για τον άντρα, για μια ούτε 10λεπτη επίσκεψη που ήθελε να κάνει. Φύγαμε και εμείς με αηδία τρέχοντας. Ναι αυτή είναι η πλειοψηφία του θρησκευτικού κοινού στην Ελλάδα, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και κάποιες λίγες εξαιρέσεις. Και όσο ταξιδεύεις τις βρίσκεις. Συνήθως έχουν μείνει μόνοι τους.

Επιστροφή στη Χώρα λοιπόν, βόλτες στα σοκάκια της -ναι, είχαμε εστιάσει τόσο στα χωριά του νησιού, που λίγο την αφήσαμε πίσω τη Χώρα με όλον αυτό τον θρησκευτικό προσηλυτισμό, αλλά βρίσκεις και εδώ τις γωνιές που αξίζουν τον κόπο. Όπως είναι το καφέ-βιβλιοπωλείο Αντίλαλος που είπαμε παραπάνω, το καφέ Μύρτιλλο ακόμα και για woriking space, η Μαλαματένια για το τελευταίο δείπνο στο νησί.

Τετάρτη 3 Ιουλίου 2020.

Μεσημεριανή αναχώρηση για Σύρο σήμερα λέει το πρόγραμμα -αυτός ήταν άλλωστε και ο σκοπός του ταξιδιού. Οπότε backpack και αποσκευές αράζουν στον Κουρσάρο στο λιμάνι περιμένοντας το πλοίο να φανεί πίνοντας την τελευταία Νήσος στον τόπο της.

Την Σύρο, πια, τη νιώθω και λίγο τόπο μου. Την έχω επισκεφτεί αρκετές φορές σε διαφορετικές περιόδους, χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο και πάντα κάτι καλό βρίσκω να κρατήσω. Ναι, προφανώς φταίει και το γεγονός καλών φίλων που κατοικούν πια μόνιμα στο νησί, όπως και ο ραδιοφωνικός σταθμός Empneusi που να ‘ναι καλά το ιντερνετ τον ακούμε πλέον από παντού. Αυτή τη φορά, πέρα από συγκινητικές προσωπικές στιγμές από γάμους και βαπτίσεις φίλων, κρατάμε και τη μικρή παραλία Αχλάδι, λίγο μετά τη Βάρη που επιλέξαμε για τη διαμονή και ήταν το ιδανικό πρωινό ξύπνημα, όπως και τη βόλτα με πανσέληνο στην Άνω Σύρο της επόμενης ημέρας. Ναι, φυσικά οι περιπλανήσεις στην Ερμούπολη γίνονται σε κάθε επίσκεψη και είναι από τα must του νησιού, και εκεί άλλωστε θα βρεις κάτι καινούριο που δεν είχες προσέξει την τελευταία φορά.

ΥΓ: Ε μετά από όλα αυτά, και τις βόλτες στις Κυκλάδες και όσα είπα για τον αγαπημένο μου σταθμό, δε γίνεται παρά να συνοδεύσεις την ανάγνωση αυτού του blog post με Empneusi πατώντας το link πιο πάνω, ο οποίος, σίγουρα, θα συνεχίζει να παίζει και αφού την τελειώσεις.

Χρήσιμες πληροφορίες:

Τα εισιτήρια για Πειραία – Τήνο, Τήνο – Σύρο, Σύρο -Πειραιά κόστισαν 39.5€/άτομο χρησιμοποιώντας τον εκπτωτικό κωδικό CU BLUESTAR. H διαμονή στην Τήνο 160.98€ για διανυκτέρευση 4 ημερών για 2 άτομα, και αντίστοιχα στην Σύρο 60€ για 2 ημέρες, 2 άτομα. Για ένα ταξίδι 1 εβδομάδας σε 2 νησιά, τα βασικά έξοδα ήταν περίπου 150€/άτομο.

Από τα πιο χρήσιμα sites όσον αφορά τα μονοπάτια της Τήνου αλλά και λοιπές πληροφορίες ήταν το tinostrails, που σύντομα, αν δεν έχει γίνει ήδη θα υπάρχει και σε app.

Για την επόμενη φορά:

Σϊγουρα θα πάμε ξανά στην Τήνο λοιπόν, και το πρώτο πράγμα που θα κάνουμε είναι εκείνη η πεζοπορία που αφήσαμε για την επόμενη φορά από την Μυρσίνη στον όρμο Λειβάδα και από εκεί στον φάρο. Και φυσικά άλλο ένα γεύμα στην Αετοφωλιά. Ε και όλα τα άλλα θα τα βρούμε εκεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s