Art Farm | Roadtrip στην Μάνη.

Σε αυτό το ταξίδι και την οργάνωση του είχαμε από την αρχή 2 δεδομένα: Μία πεζοπορία στον Φάρο Ταίναρο και μία ακόμα «ιδιαίτερη» διαμονή στο Art Farm Αγρόκτημα Μαρίνη στη Μεγάλη Μαντίνεια. Και κάπως έτσι προέκυψε ένα απολαυστικό roadtrip στην Λακωνική και την Μεσσηνιακή Μάνη που εύκολα θα ξανακάναμε. Και για να μείνουμε εκεί που δεν μείναμε μέσα στο Art Farm και για να σταματήσαμε από χωριά που τώρα απλώς προσπερνούσαμε ή κάναμε μια γρήγορη στάση. Αναλυτικά:

Πέμπτη 29 Ιουλίου 2021.

Ξεκινάμε από Αθήνα όσο πιο νωρίς γίνεται με στόχο να κάνουμε όσα περισσότερα μπάνια γίνεται. Η πρώτη στάση μας βρίσκει στη Σκάλα Λακωνίας με 40 βαθμούς και μια βουτιά στην πισίνα του Oasis Hotel είναι σχεδόν αυτονόητη -όσο κι αν ποτέ δεν ενθουσιαζόσουν με τις πισίνες. Συνεχίζοντας νότια, κάπου εκεί πριν τον γνωστό Ναυάγιο του Γυθείου, και λίγο μετά την παραλία Τρίνησα, βλέπεις πολλά αυτοκίνητα πάνω στον δρόμο και στο πρώτο κιόσκι που συναντάς «αναγκάζεσαι» να σταματήσεις να δεις τι γίνεται. Πολλοί μικροί κολπίσκοι στη σειρά σε κάνουν να αναζητήσεις τη δική σου ιδιωτική παραλία και να κάνεις επιτέλους την πρώτη αλατισμένη βουτιά της ημέρας. Τόσο ώστε σε λίγο που θα σταματήσεις ξανά για τις απαραίτητες φωτογραφίες στο Ναυάγιο Δημήτριος (με 40 βαθμούς και άμμο να καίει-μην ξεχνιόμαστε) να μπορείς να κρατήσεις λίγη δροσιά πάνω σου.

Η ώρα έχει φτάσει μια μεσημεριανή και είναι πλέον σίγουρο ότι η επόμενη βουτιά θα συνοδευτεί και από κάτι φαγώσιμο. Παραλία Σκουτάρι λοιπόν, βυζαντινά εκκλησάκια και ταβέρνα Δεμέστιχας και συνεχίζουμε να κατεβαίνουμε. Γρήγορη στάση στον Κότρωνα την ώρα του καφέ που όμως δεν βρήκαμε κάτι… ιδιαίτερο και συνεχίζουμε για τον τελικό προορισμό της ημέρας, το χωριό Κοκκάλα. Και ήδη μέχρι να φτάσουμε εκεί έχουμε αρχίσει να νιώθουμε το κλίμα της Λακωνικής Μάνης με τους πέτρινους πύργους της και το έντονο και άγριο στοιχείο της πέτρας. Και η Κοκκάλα, θαρρώ, πώς ήταν μια πολύ καλή επιλογή διανυκτέρευσης, καθώς είναι ένα χωριό καθόλου τουριστικό θα έλεγα, αλλά δεν παύει να είναι και τόσο… Μανιάτικα εντυπωσιακό. Εκείνη η μπύρα στην μάλλον μοναδική ταβέρνα του χωριού και η θέα προς την παραλία ήταν ό,τι έπρεπε για να… σβήσει κάπως τη ζέστη της ημέρας και να μηδενίσει τα χιλιόμετρα για την επόμενη.

Η διανυκτέρευση μας για απόψε εδώ και ήταν ακόμα μια εξαιρετική επιλογή σε αυτό το ταξίδι.

Παρασκευή 30 Ιουλίου 2021.

Αρκετά πρωινό ξύπνημα -να προλάβουμε τη δροσιά πριν τους 40 βαθμούς- παίρνουμε το πρωινό μας -δώρο από το παραπάνω κατάλυμα, παίρνουμε και ένα μπουκάλι παγωμένο νερό, επίσης δώρο -τι να κάνουν οι άνθρωποι, άκουσαν τα σχέδια που έχουμε για σήμερα και μας λυπήθηκαν. Και συνεχίζουμε την οδήγηση ακόμα μια νότια, και πιο νότια, μέχρι να φτάσουμε στον οικισμό Κοκκινόγεια, τον τελευταίο αυτού του ποδιού της Πελοποννήσου. Εκεί που ξεκινάει και το μονοπάτι για το Ακρωτήριο Ταίναρο. Μέχρι να φτάσουμε όμως εκεί, έχει ήδη χορτάσει το μάτι μας πέτρα και ήλιο, και το αυτί του διπλανού μας «που είμαστε Θεέ μου, σε ποια ξεχασμένη άκρη του κόσμου αυτού». Άγρια ομορφιά, δηλαδή, με τα όλα της. Κοκκινόγεια, λοιπόν. 3-4 τροχόσπιτα στο πάρκινγκ, κυρίως ξένοι τουρίστες και εμείς που ξεκινάμε το περπάτημα. Το μονοπάτι θα έλεγα εύκολο -σίγουρα όμως καλό είναι να μη γίνει με σαγιονάρα ή σανδάλι. 40′ μετά η κορυφή του φάρου αρχίζει να φαίνεται, λίγο μετά ακούγεται και το «καλημέρα» του φαροφύλακα που περιποιείται την αυλή του. Ξεκούραση για αγνάντι στη θάλασσα και τα καράβια που περνάνε, νερό και φωτογραφίες και επιστροφή με χαμόγελο. Άλλο ένα πεζοπορικό και φωτογραφικό απωθημένο της Ελλάδας εκπληρώθηκε, και μάλιστα με καύσωνα. Ευτυχία.

Ξανά στο αυτοκίνητο, λοιπόν και επειγόντως να βρούμε θάλασσα να μπούμε. Το Πόρτο Κάγιο ακούγεται ιδανική λύση. Και ήταν. Πριν βουτήξουμε όμως και παρά τη ζέστη, το μάτι έπεσε σε ένα μονοπατάκι για το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου σχεδόν στη μύτη του κόλπου. Φυσικά και θα πάμε. Και πήγαμε. Και γυρίσαμε. Και βουτήξαμε. Και ήπιαμε και τον δεύτερο παγωμένο καφέ της ημέρας στη Σπηλιά. Και ανασάναμε λίγο από τις εντυπωσιακές εικόνες του ταξιδιού πριν συνεχίσουμε.

Συνεχίζουμε λοιπόν, αυτή τη φορά ανεβαίνοντας και μπαίνοντας προς τη Μεσσηνιακή Μάνη. Πριν από αυτό όμως έχουμε μερικές στάσεις ακόμα στη Λακωνική. Η πρώτη στον οικισμό Βάθεια. Το χωριό που σου φέρνει αναμνήσεις από εκείνο ταξίδι κάποτε στην Τοσκάνη, το μέρος που πάντα βλέπεις από μακριά τους πύργους του και το θαυμάζεις και που τώρα έφτασες λίγο πιο κοντά του και δεν το χορταίνεις. Κι ας «βράζει ο τόπος» εδώ στα ορεινά και δεν αντέχεται.

Ο Γερολιμένας όμως είναι κοντά, και έτσι ένα ακόμα μπάνιο στα καταπράσινα μανιάτικα νερά θα σε ανταμείψει σίγουρα. Και μετά από αυτό; Ε φυσικά ο φούρνος της Μηλιάς στην Αρεόπολη. Δε γίνεται να μη σταματήσεις εκεί, ό,τι ώρα και να είναι.

Και φυσικά δε θες να φας κανονικά, όσο δελεαστικές κι αν είναι οι επιλογές γύρω σου, γιατί έχεις ακόμα πολλές βουτιές μέχρι το τέλος της ημέρας. Η επόμενη για παράδειγμα στην παραλία Πανταζή, λίγο πριν τον Άγιο Νικόλαο. Και ειδικά αν έχεις βαρεθεί τα εντυπωσιακά, πράσινα νερά της Μάνης και θες μια κανονική, φυσιολογική μεγάλη παραλία, είναι ό,τι πρέπει. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μιας και η επόμενη στάση ξέρεις ότι θα είναι σε διάσημη παραλία της Πελοποννήσου που τελικά θα προτιμήσεις απλώς μια μπύρα πριν συνεχίσεις την οδήγηση προς τα βόρεια, αυτό εδώ το μπάνιο ήταν σίγουρα ό,τι έπρεπε. Στούπα λοιπόν και Πατρικό για μπύρα και ανάσες. Τελευταίο απογευματινό μπάνιο στον Φονέα, με σχετικά λίγο κόσμο μιας και ήδη έχει φύγει ο περισσότερος, και ανανέωση ραντεβού μαζί του για αύριο πάλι.

Περνάμε γρήγορα την Καρδαμύλη (γιατί θα επιστρέψουμε τις επόμενες μέρες) και καταλήγουμε τελικά στο Art Farm για τη διαμονή μας, η οποία θα είναι στο Δεντρόσπιτο/Σοφίτα. Ίσως όχι η καλύτερη επιλογή για μία μέρα με καύσωνα, αλλά πάλι, θα μείνεις ξανά σε ένα δεντρόσπιτο. Πώς να πεις όχι; Κουράγιο για άλλη οδήγηση δεν έχεις, όμως και το ηλιοβασίλεμα πάνω από τον Μεσσηνιακό κάμπο δε μπορείς να το αφήσεις εύκολα, οπότε και τα μεζεδάκια που έχει να σου προσφέρει το προσωπικό του αγροκτήματος μαζί με μια παγωμένη μπύρα είναι μάλλον ιδανικά για το βραδινό σου.

Σάββατο 31 Ιουλίου 2021.

Πρωινό ξύπνημα και επιστροφή στον Φονέα λοιπόν. Πριν έρθει ο πολύς ο κόσμος για να τον απολαύσουμε και τις πρωινές ώρες τόσο όμορφος που είναι. Κάπου εκεί νωρίς το μεσημέρι ο κόσμος και η φασαρία σε κάνουν να μην αντέχεις άλλο και να ψάχνεις άλλους εναλλακτικούς προορισμούς. Το σπήλαιο Βατσινίδη για παράδειγμα που έτσι και το εντοπίσεις και με προσοχή κατέβεις και μπεις μέσα του θα απολαύσεις ίσως την πιο ωραία θαλασσινή βουτιά του ταξιδιού.

Τη δεύτερη πιο ωραία βουτιά του ταξιδιού θα την κάνεις αμέσως μετά, στην παραλία που κάτι θυμόσουν αλλά δεν ήσουν και σίγουρη. Στο Καλαμίτσι, εκεί στα δεξιά, μετά τα βράχια, κάτω από το σπίτι του σημαντικότερου ίσως ταξιδευτή Patrick Leigh Fermor. Κολυμπάς και σχεδόν βλέπεις μπροστά εικόνες από τα ταξίδια του. Και αν είσαι και μόνος σου στην παραλία, μπορείς ευκολότερα να ονειροπολήσεις μια φανταστική συνάντηση μαζί του και ταξιδιωτικά tips από πρώτο χέρι. Ιδανικά επισκέπτεσαι και το σπίτι του που πλέον ανήκει στο Μουσείο Μπενάκη και έχει γίνει συγγραφικό καταφύγιο.

Η επόμενη στάση στην Καρδαμύλη και στην Ακουαρέλα για γλυκό και τον πρώτο καφέ της ημέρας είναι επίσης σχεδόν υποχρεωτική. Σαν να το επιβάλλει το μέρος. Πριν συνεχίσεις για ένα ακόμα, το τελευταίο της ημέρας, μπάνιο στις Κιτριές, αριστερά από το λιμανάκι, στο τέλος του δρόμου, εκεί κάτω από τις καλαμιές. Μπορεί και να σε πήρε λίγο ο ύπνος στην πετσέτα -ας όψεται η ηρεμία του τόπου και οι προηγούμενες περιπέτειες της ημέρας. Έχει φτάσει όμως η ώρα του μεσημεριανού και η ταβέρνα Αναβρυτή στη Μεγάλη Μαντίνεια ακούγεται ως ιδανική επιλογή για τοπικές -και όχι μόνο- σπεσιαλιτέ. Επιστροφή στη βάση μας και στο δεντρόσπιτό μας για ξεκούραση γιατί το βράδυ στο αγρόκτημα έχει live. Έχει την Ιουλία Καραπατάκη με την μπάντα της. Και όσο απολαυστικό είναι να παρακολουθείς τη συναυλία κανονικά από τις κερκίδες καθιστός, άλλο τόσο είναι να την ακούς ξαπλωμένος και από το δεντρόσπιτό σου πριν σε πάρει ο ύπνος λόγω της (καλής) κούρασης της ημέρας.

Κυριακή 1 Αυγούστου 2021.

Πιο χαλαρό πρωινό ξύπνημα σήμερα και μπάνιο στην παραλία της Σάντοβας πριν γεμίσει από καλαματιανούς και μανιάτες για το κυριακάτικο μπάνιο τους. Μία γρήγορη βόλτα στην Καλαμάτα με ζέστη και τα περισσότερα μαγαζιά κλειστά, όμως βρήκαμε αυτό που θέλαμε στο Mama’s Sweethouse και ήταν το ιδανικό κλείσιμο ταξιδιού πριν την επιστροφή μας στην Αθήνα. Σχεδόν κλείσιμο, γιατί εκεί, κάπου πριν την Κινέτα, θυμηθήκαμε το πολυδιαφημιζόμενο Diner 72 στην παλιά Εθνική, που σε ταξιδεύει νοητά στο Route 66 της Αμερικής και έχει και καλό μπέργκερ. Ε δε γινόταν να μη κάνουμε μια παράκαμψη και να κλείσουμε έτσι αυτό τα οδικό ταξίδι.

ΥΓ: Φυσικά και ιδανικό soundrack για να συνοδέψει την ανάγνωση αυτού του post είναι αυτό εδώ της Ιουλίας. Και εδώ που τα λέμε όλος ο δίσκος της Ιουλίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s